Drukarka giełdowa
Drukarka giełdowa, dalekopis giełdowy – urządzenie telegraficzne służące do odbierania informacji o kursach giełdowych i drukowania ich na taśmie papierowej, prekursor dalekopisów ogólnego przeznaczenia[1]. Wynaleziona przez Edwarda Calahana w 1867 roku, w Stanach Zjednoczonych upowszechniła się zaraz po wojnie secesyjnej i zrewolucjonizowała rynki kapitałowe. Jej popularność wzrosła po opracowaniu przez Thomasa Edisona systemu „quadruplex”, pozwalającego jednym przewodem przesłać cztery informacje jednocześnie. Spółka Western Union i jej konkurenci wykorzystali ten wzrost wydajności, by wynajmować połączenie finansistom i spekulantom poza biurami giełd. Wzrost wolumenu transakcji pozwolił Giełdzie Nowojorskiej przejść w roku 1871 z dwóch notowań dziennie do notowań ciągłych[2][3].
Aż do 1872 roku drukarek giełdowych było zaledwie 700 w Nowym Jorku. Serwis rozrósł się do sieci ogólnokrajowej, gdy Western Union wykupiła Gold & Stock Telegraph Co. W roku 1886 w całym kraju pracowało już 2200 takich urządzeń. W 1903 roku piszący o finansach Sereno Pratt dowcipnie skomentował tę popularność drukarek giełdowych: „nie trzeba lepszego dowodu… na powszechność spekulacji”[4][3].
Popularność giełdy szybko rosła. Liczba właścicieli akcji w Ameryce potroiła się w latach 1900–1922 i sięgnęła 14,4 mln. Obserwatorzy pisali o magicznym uroku drukarek giełdowych. Horace Hotchkiss, założyciel Gold & Stock Telegraph, stwierdził, że gdy urządzenia zaczęto wykorzystywać komercyjnie, „wywoływał sensacje, bo notowania pojawiały się na taśmie. A tłum wokół gęstniał na głębokość sześciu chłopa”[5][3].
Piszący o finansach George Gibson zauważał, że „maklerzy wpatrywali się w drukarkę giełdową, która szparko rozwijała poplątaną sieć finansowych losów”[6][3].
Przed rozpowszechnieniem drukarek giełdowych gońcy, zwani podsuwaczami notatników (pad shovers), dostawali najnowsze notowania od maklerów, zapisywali je w notatnikach i chodzili z nimi od biura do biura. Bohater książki Edwina Lefevre’a „Making of a Stockbroker” z 1925 roku opowiada, jak on i jego koledzy „wchodzili i podsuwali notatniki z notowaniami pod nos inwestorów. Byli jak chodzące drukarki giełdowe, a swoje zajęcie określali jako ganianie z notatnikami”[7][3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Krzysztof Dąbrowski, Wczesna historia telegrafii drukowanej [online], Instytut Historii Nauki PAN, 2022 [dostęp 2025-11-01].
- ↑ David Hochfelder, Where the Common People Could Speculate: The ticker, Bucket Shops, and the Origins of Popular Participation in Financial Markets 1880-1920, „Journal of American History”, 2006, s. 339.
- ↑ a b c d e Edwin Lefevre, Wspomnienia Gracza Giełdowego, Wydawnictwo Linia, 2011, s. 2, ISBN 978-83-63000-81-3.
- ↑ Sereno Stansbury Pratt, The Work of Wall Street, D. Appleton and Company, 1903, s. 189.
- ↑ Horace L. Hotchkiss, The Stock Ticker, w: The New York Stock Exchange: It’s History, It’s Contributions to National Prosperity, and It’s Relation to American Finance at the Outset of the Twentieth Century, Edward Clarence Stedman, 1905, s. 434.
- ↑ Thomas Gibson, The Pitfalls of Speculation, Moody’s Corporation, 1906, s. 47.
- ↑ Edwin Lefevre, Making of a Stockbroker, 1925.