Drzewce (broń)

Schemat rosyjskiej lancy: 1. Drzewce. 2. Żeleźce 3. Tylec 4. Mocowanie... 5. ...strzemiączka 6. Temblak z pętlą (b) 7. Chwyt

Drzewce – drewniana, czasem metalowa tyczka stanowiąca część broni obuchowej i broni drzewcowej (drugą było żeleźce). Krótsze drzewce broni obuchowej określa się mianem trzonu lub trzonka, w toporach – toporzyska.

Żeleźce znajdowało się u szczytu drzewca, przy nim czasami znajdowały się mocowania do proporca lub chwostu. Drugi koniec zwany był tylcem, czasem był wzmacniany okuciem. W przypadku broni używanej przez jazdę, często wyposażano drzewce w wyraźny chwyt, ułatwiający operowanie jedną ręką i pętlę na dłoń. Oprócz tego, do dołu drzewce montowano drugą pętlę, na stopę, i tamblak, do przewieszenia przez ramię, dla wygody transportowania broni. kopie jazdy rycerskiej miały często na drzewcu tarczkę chroniącą dłoń i wyraźny przewężony chwyt. Drzewca kopii polskiej husarii były sklejane z dwóch wydrążonych połówek, dla zmniejszenia wagi, i opatrzone dużą kulą, służącą zrównoważeniu bardzo długiej (nawet 5,5 m) broni. Pieszą bronią o nawet dłuższym drzewcu (do 6 m) była macedońska sarisa.

• 
  Włócznia i oszczepy o drewnianych, nieco krzywych drzewcach
• 
  Zbroja turniejowa, na pierwszym planie fragment drzewca kopii z dużą tarczką ochronną
• 
  Buławy o trzonkach metalowych
• 
  Buzdygan o drewnianym trzonku (drzewcu) z ozdobnie okutym tylcem
• 
  Metalowe okucia tylców drzewców rzymskich włóczni

Zobacz też

• broń biała

Bibliografia

• Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego. Wyd. 3. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2016. ISBN 978-83-01-18794-1.