Dudicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pierwotny herb Andrzeja Dudycza
Herb Andrzeja Dudycza poszerzony przez cesarza

Dudicz (Dudycz) - polski herb szlachecki z indygenatu.

Opis herbu[edytuj]

Zachowały się przekazy o dwóch wersjach tego herbu - sprzed i po udostojnieniu. Wersja pierwotna:

W polu błękitnym od czoła majuskuła W złota, z takąż koroną. Od podstawy skos złoty, którego górna linia wycięta w zęby; nad nim i pod nim po gwieździe złotej.

W klejnocie dwa skrzydła orle zwrócone na zewnątrz.

Wersja udostojniona:

Tarcza dzielona w słup. W polu lewym, błękitnym od czoła złota majuskuła W z takąż koroną. Od podstawy skos srebrny wycięty od góry liną w zęby; nad nim i pod nim po gwieździe złotej.

W polu prawym, srebrnym półorzeł czarny o dziobie złotym, koronowany.

W klejnocie orzeł czarny o dziobie złotym, koronowany.

Labry z prawej błękitne, podbite złotem, z lewej czarne, podbite złotem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Dokument cesarza Makysymiliana II z 14 czerwca 1574, potwierdzający szlachectwo Andrzeja Dudycza. W tym samym dokumencie znajduje się nowy herb - udostojniony cesarskim orłem. Polski indygenat otrzymał Dudycz prawdopodobnie w 1575. Pojawia się też rok 1567, ale jest on mało prawdopodobny[1].

Herbowni[edytuj]

Dudicz - Dudycz.

Przypisy

  1. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 59-60. ISBN 83-7181-217-5.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]