Dujker zatokowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dujker Ogilby’ego)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dujker zatokowy
Cephalophus ogilbyi[1]
(Waterhouse, 1838)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Podrodzina dujkery
Rodzaj dujker
Gatunek dujker zatokowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Dujker zatokowy[3] (Cephalophus ogilbyi) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny wołowatych, zaliczany do grupy dujkerów. Gatunek słabo poznany.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Nigerię, Kamerun, Gabon, Gwineę Równikową i Republikę Konga. Zasiedla nizinne tereny pokryte wilgotnym lasem równikowym. Na wyspie Bioko rozprzestrzenił się również na terenach do wysokości 1200 m n.p.m.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 85–115 cm
Długość ogona 12–15 cm
Wysokość w kłębie ok. 55 cm
Masa ciała 14–20 kg
Dojrzałość płciowa brak danych
Ciąża brak danych
Liczba młodych
w miocie
brak danych
Długość życia brak danych

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ubarwienie brązowe przeplatane szarym włosem, jaśniejsze w dolnych partiach ciała. Rogi występują u przedstawicieli obu płci, u samców osiągają długość 8-12 cm, a u samic 4-6 cm.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Obserwowany pojedynczo lub w parach, prowadzi prawdopodobnie dzienny tryb życia. Żywi się głównie owocami. Notowano obecność dujkerów zatokowych żerujących w pobliżu skupisk małp żywiących się owocami. Dujkery zatokowe zjadały owoce opadłe lub strącone przez małpy.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Biologia rozrodu tego gatunku nie została jeszcze zbadana.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

  • djuker białonogi (Cephalophus ogilbyi ogilbyi) – Nigeria, Kamerun i wyspa Bioko
  • djuker zatokowy (Cephalophus ogilbyi crusalbum) – Gabon i Republika Konga

Wyróżniany wcześniej C. o. brookei jest obecnie klasyfikowany jako odrębny gatunek djuker liberyjski (Cephalophus brookei)

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Liczebność populacji szacowana jest na ok. 30 tys. osobników. Ze względu na postępującą utratę siedlisk oraz polowania dujker zatokowy został objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)[4]. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[5], podgatunek C. o. ogilbyi w kategorii VU[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Huffman Brent: Cephalophus ogilbyi Ogilby's duiker (ang.). www.ultimateungulate.com. [dostęp 12 grudnia 2007].
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cephalophus ogilbyi. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 16 stycznia 2009]

Przypisy

  1. Cephalophus ogilbyi, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Cephalophus ogilbyi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-26].
  5. Cephalophus ogilbyi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 16 stycznia 2009]