Dujker zatokowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dujker Ogilby’ego)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dujker zatokowy
Cephalophus ogilbyi[1]
(Waterhouse, 1838)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Podrodzina dujkery
Rodzaj dujker
Gatunek dujker zatokowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Dujker zatokowy[3] (Cephalophus ogilbyi) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny wołowatych, zaliczany do grupy dujkerów. Gatunek słabo poznany.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Nigerię, Kamerun, Gabon, Gwineę Równikową i Republikę Konga. Zasiedla nizinne tereny pokryte wilgotnym lasem równikowym. Na wyspie Bioko rozprzestrzenił się również na terenach do wysokości 1200 m n.p.m.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 85–115 cm
Długość ogona 12–15 cm
Wysokość w kłębie ok. 55 cm
Masa ciała 14–20 kg
Dojrzałość płciowa brak danych
Ciąża brak danych
Liczba młodych
w miocie
brak danych
Długość życia brak danych

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ubarwienie brązowe przeplatane szarym włosem, jaśniejsze w dolnych partiach ciała. Rogi występują u przedstawicieli obu płci, u samców osiągają długość 8-12 cm, a u samic 4-6 cm.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Obserwowany pojedynczo lub w parach, prowadzi prawdopodobnie dzienny tryb życia. Żywi się głównie owocami. Notowano obecność dujkerów zatokowych żerujących w pobliżu skupisk małp żywiących się owocami. Dujkery zatokowe zjadały owoce opadłe lub strącone przez małpy.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Biologia rozrodu tego gatunku nie została jeszcze zbadana.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

  • djuker białonogi (Cephalophus ogilbyi ogilbyi) – Nigeria, Kamerun i wyspa Bioko
  • djuker zatokowy (Cephalophus ogilbyi crusalbum) – Gabon i Republika Konga

Wyróżniany wcześniej C. o. brookei jest obecnie klasyfikowany jako odrębny gatunek djuker liberyjski (Cephalophus brookei)

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Liczebność populacji szacowana jest na ok. 30 tys. osobników. Ze względu na postępującą utratę siedlisk oraz polowania dujker zatokowy został objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)[4]. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[5], podgatunek C. o. ogilbyi w kategorii VU[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Huffman Brent: Cephalophus ogilbyi Ogilby's duiker (ang.). www.ultimateungulate.com. [dostęp 12 grudnia 2007].
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cephalophus ogilbyi. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 16 stycznia 2009]

Przypisy

  1. Cephalophus ogilbyi, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Cephalophus ogilbyi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-26].
  5. Cephalophus ogilbyi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 16 stycznia 2009]