Dwór szachulcowy we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dwór szachulcowy we Wrocławiu
Dwór Oporowski
Obiekt zabytkowy nr rej. 39/A01 z 8.06.2001[1]
Ilustracja
Dworek Oporowski
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres ul. Wiejska 17
Typ budynku Dwór
Styl architektoniczny szachulec
Ukończenie budowy 1550 r.
Ważniejsze przebudowy XVII, 1930 r. 1935, 1937-1938
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Dwór szachulcowy we Wrocławiu
Dwór szachulcowy we Wrocławiu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dwór szachulcowy we Wrocławiu
Dwór szachulcowy we Wrocławiu
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dwór szachulcowy we Wrocławiu
Dwór szachulcowy we Wrocławiu
Ziemia51°06′36″N 17°01′20″E/51,110000 17,022222

Dwór szachulcowy we Wrocławiu (niem.  Gutshaus, Erbhof Blaurock) – zabytkowy dwór szachulcowy z XVI wieku, znajdujący się we Wrocławiu, na osiedlu Oporów[2].

Historia budynku[edytuj | edytuj kod]

Dwór został wzniesiony w 1550 roku, (2 ćw. XVI wieku[3]) prawdopodobnie dla zarządcy dóbr, należących do 1810 roku do krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą[4] lub kapituły katedralnej[3] lub do sołtysa wsi Oporów[4]. Przebudowywany w XVII, oraz w 1930[1]. Po 1810 roku przeszedł w ręce rodziny Otto, a następnie Blaurock, której własność stanowił do 1945 roku[5].

Opis architektoniczny[edytuj | edytuj kod]

Budynek wzniesiony został jako jednopiętrowy, z wysokim poddaszem dwór, na rzucie w kształcie litery "T", dwutraktowy z sienią przelotową pośrodku, co stanowiło wyjątek wśród podobnych mu dworów renesansowych czy barokowych[4]. Część parterowa jest murowana i stanowi podstawę dla szachulcowej konstrukcji. Budynek pokryty jest dachem dwuspadowym, przy czym połać wysunięta jest poza lico ściany kalenicowej w przeszłości zakrywająca krużganek. We wcześniejszych latach, na piętrze, wzdłuż elewacji frontowej, znajdowała się otwarta drewniana galeria, zbudowana na wzór wrocławskich i dolnośląskich kamienic. Galerie takie występowały na tylnych ścianach m.in na budynkach położonych na Przedmieściu Świdnickim. Na ścianie szczytowej kratownica ryglowa zagęszcza się i tworzy krzyż św. Andrzeja, figury dzikiego męża oraz K-kształtne formy charakterystyczne dla budowli szkieletowych z grupy środkowo-niemiecko-frakońskich[4]. We wnętrzu znajdował się wczesnorenesansowy portal. Według Bogusława Czechowicza "Prostokątny otwór drzwiowy obramiony był w nim od 1/3 wysokości przenikającymi się laskowaniami i motywem skręconego sznura"[3][6].

Po 1945[edytuj | edytuj kod]

Po 1945 roku dwór zamieszkiwali pracownicy Państwowego Gospodarstwa Rolnego[3]; w sumie miał trzydziestu sześciu różnych właścicieli. W 2016 roku właścicielem dworu był wrocławski architekt Marcin Dziewoński. Z powodu wieloletnich zaniedbań dwór znajduje się w bardzo złym stanie technicznym[7][8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Hanna Górska: Wrocławska drewniana architektura szkieletowa. Wrocław: Muzeum Miejskie Wrocławia, 2004.
  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]