Dwanaście prac Asteriksa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Dwanaście prac Asteriksa (komiks).
Dwanaście prac Asteriksa
Les Douze Travaux d'Astérix
Gatunek animacja
Data premiery 12 marca 1976
Polska grudzień 1979
Kraj produkcji  Francja
Język francuski
Czas trwania 82 minuty
Reżyseria René Goscinny
Albert Uderzo
Pierre Watrin
Henri Gruel
Scenariusz René Goscinny
Albert Uderzo
Pierre Tchernia
Główne role Roger Carel
Jacques Morel
Jean Martinelli
Muzyka Gérard Calvi
Montaż René Chaussy
Isabel García de Herreros
Minouche Gauzins
Michèle Neny
Produkcja Georges Dargaud
Albert Uderzo
René Goscinny
Wytwórnia Dargaud Films
Les Productions René Goscinny
Studios Idéfix
Dystrybucja Francja Dargaud Films
Polska Zjednoczenie Rozpowszechniania Filmów

Dwanaście prac Asteriksa (ang. The Twelve Tasks of Asterix, fr. Les Douze Travaux d'Astérix) – francuski film animowany, opowiadający o kolejnych, trzecich już przeniesionych na ekran, przygodach dwóch dzielnych GalówAsteriksa i Obeliksa. Jeden z dwóch filmów animowanych, obok Asterix i Kleopatra, zrealizowanych osobiście przez autorów komiksu René Goscinnego i Alberta Uderzo, aczkolwiek jest to pierwszy, którego fabuła nie jest oparta na żadnym z komiksów o Asteriksie. Film zawiera oryginalną historię, humor i nowe postacie.

Film stanowi alternatywną rzeczywistość względem serii komiksów. Rzymianie nie są świadomi istnienia Magicznego Napoju druida Panoramiksa, świat jest o wiele bardziej absurdalny, napchany fantastycznymi elementami (duchy, mówiące szkielety, rzymscy bogowie, podczas gdy w komiksach i innych filmach praktycznie jedynym nadprzyrodzonym elementem była magiczna mikstura), a w przeciwieństwie do trzymającego się wiernie historii komiksu, zakończenie filmu oferuje alternatywny i o wiele bardziej abstrakcyjny przebieg wydarzeń.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Po kolejnej porażce wojsk rzymskich w walce z buntowniczą wioską w głowach senatorów pojawia się myśl, że niezmordowani Galowie są bogami. Juliusz Cezar, chcąc udowodnić, iż są w błędzie, udaje się na spotkaniem z wodzem osady i proponuje układ: jeśli wykonają 12 prac (na wzór prac Herkulesa), które w mniemaniu Cezara są zdolni wykonać tylko bogowie, Rzym się ukorzy. W przeciwnym razie wszyscy Galowie zostaną niewolnikami. Wódz przyjmuje wyzwanie, przez co spotyka się z krytyką i oburzeniem ze strony druida Panoramiksa. Asteriks jako najsprytniejszy w osadzie i Obeliks jako najsilniejszy zostają wyznaczeni do zadania i wraz z notującym ich postępowania Rzymianinem Gajuszem Popusem – najbardziej zaufanym człowiekiem Cezara – ruszają w drogę.

Cezar poddaje się i oddaje wodzowi Galów swoje laury, przyznając mieszkańcom osady wyższość. Galowie pozwalają Cezarowi wraz z Kleopatrą wieść prosty żywot prostego ogrodnika z dala od niebezpieczeństw władzy. Popus za swe usługi zostaje wysłany na Wyspę Rozkoszy, a Asteriks wyjaśnia Obeliksowi w czasie finałowego bankietu, że to, co właśnie miało miejsce, to tylko film animowany i że w nim wszystko może się zdarzyć. Obeliks zdając sobie z tego sprawę postanawia to wykorzystać. W wyniku tego znika wraz z dzikiem i przenosi się na Wyspę Rozkoszy.

Obsada głosowa[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Wersja z 1979 roku[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Opracowań Filmów w Warszawie
Reżyseria: Maria Olejniczak
Udział wzięli:

Lektor: Jan Moes

Wersja z 1995 roku[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Master Film
Reżyser: Miriam Aleksandrowicz
Dialogi: Stanisława Dziedziczak
Dźwięk: Ewa Kwapińska
Montaż: Ryszard Lenartowicz
Kierownik produkcji: Andrzej Oleksiak
Udział wzięli:

Lektor: Jerzy Dominik

Odniesienia w kulturze popularnej[edytuj | edytuj kod]

  • Misja poboczna w dodatku Krew i wino do gry Wiedźmin 3: Dziki Gon nawiązuje do ósmej pracy. Geralt, tak jak Asteriks i Obeliks, musi zdobyć zaświadczenie A38, które jest konieczne do pozytywnego załatwienia sprawy. Innymi punktami wspólnymi są jałowe dyskusje urzędników i niechęć do obsłużenia klienta, konieczność biegania od jednego biura do drugiego i położenie okienka nr 1, które znajduje się na prawo od drzwi wejściowych do budynku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]