Dwie godziny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dwie godziny
Jacek Woszczerowicz jako szewc Leon
Jacek Woszczerowicz jako szewc Leon
Gatunek dramat obyczajowy
Rok produkcji 1946
Data premiery 9 grudnia 1957
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 68 minut
Reżyseria Stanisław Wohl
Józef Wyszomirski
Scenariusz Jan Marcin Szancer
Ewa Szelburg-Zarembina
Główne role Barbara Fijewska
Danuta Szaflarska
Irena Krasnowiecka
Wanda Łuczycka
Jerzy Duszyński
Muzyka Roman Palester
Zdjęcia Stanisław Wohl
Scenografia Anatol Radzinowicz
Montaż Henryk Nowicki, Czesław Raniszewski

Dwie godziny – pierwszy polski film fabularny (dramat obyczajowy) zrealizowany po zakończeniu II wojny światowej. Wyreżyserowany przez Stanisława Wohla film nie został jednak dopuszczony do rozpowszechniania. Ukończony w 1946, premierę miał po 11 latach – 9 grudnia 1957 roku. Oryginalna wersja filmu miała tytuł Od 9-tej do 11-tej i była na tyle inna od ostatecznej, że Ewa Szelburg-Zarembina poprosiła o usunięcie jej nazwiska jako autorki scenariusza[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu toczy się w czasach powojennych. Bohaterami są osoby, które nie mogą zapomnieć dramatycznych przeżyć II wojny światowej. Należy do nich m.in. Marek wracający z narzeczoną do rodzinnego domu, który na jego miejscu zastaje ledwie ruiny. Poznajemy też szewca, który podczas wojny przebywał w obozie śmierci, a także jego kata – kapo Filipa. Żona Filipa, Marta, nie może pogodzić się z hańbą swego męża. Kiedy szewc rozpoznaje kapo, popełnia morderstwo.

Obsada[edytuj | edytuj kod]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Film”, Nr. 4, 16–30 września 1946, Listy do redakcji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]