Dworek Grochowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dworek Grochowski
Obiekt zabytkowy nr rej. 167 z 1 lipca 1965
Ilustracja
Budynek od strony południowo-wschodniej
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Grochowska 64
Styl architektoniczny neorenesans
Rozpoczęcie budowy lata 30. XIX wieku
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Dworek Grochowski
Dworek Grochowski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dworek Grochowski
Dworek Grochowski
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Dworek Grochowski
Dworek Grochowski
Ziemia52°14′30″N 21°06′47″E/52,241667 21,113056

Dworek Grochowski, także pałacyk Wierzbickich[1]neorenesansowy budynek znajdujący się w przy ulicy Grochowskiej 64 w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie.

Dworek znajduje się na skraju parku im. płk. Jana Szypowskiego „Leśnika”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budynek został wzniesiony w latach 30. XIX wieku dla rodziny Osterloffów[2]. Karol Osterloff w 1835 nabył część dóbr Grochów i zbudował tam browar, gorzelnię i wytwórnię wina szampańskiego[1].

Po opuszczeniu Warszawy przez Rosjan w sierpniu 1915, w dworku uruchomiono polską szkołę, w której napisała swoje pierwsze wiersze Pola Gojawiczyńska[3]. Od 1918 roku w pałacyku znajdował się sierociniec prowadzony przez metodystów. W 1924 roku obiekt zakupił Andrzej Wierzbicki, który w latach 1925–1927 wyremontował gruntownie budynek[1]. Dworek został uszkodzony podczas II wojny światowej. Został odrestaurowany w 1956[2].

Obecnie w budynku mieści się Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia nr 3 im. Juliusza Zarębskiego[4].

Według legendy podczas bitwy grochowskiej w lutym 1831 dworek był kwaterą gen. Józefa Chłopickiego (w rzeczywistości budynek został wniesiony kilka lat po powstaniu listopadowym). Legendę utrwala w nazwie pobliska ulica Kwatery Głównej[5].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Otoczony parkiem dwór posiada boniowaną pasowo kondygnację przyziemia. W trójprzęsłowym ryzalicie fasady znajdują się drzwi wejściowe oraz drzwi balkonowe na piętrze. Płyta balkonu wsparta na konsolach rozciąga się na całą szerokość ryzalitu. Barokowa balustrada balkonu została zamontowana wtórnie w 1935 i pochodzi prawdopodobnie z osiemnastowiecznej warszawskiej kamienicy[6]. Kondygnacje rozdziela pseudoarkadkowy gzyms.

Całość wieńczy profilowany gzyms koronujący ponad którym znajduje się czterospadowy ceramiczny dach[7]. W ściany budynku wmurowane zostały kule armatnie znalezione na polu bitwy grochowskiej.

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 170. ISBN 83-223-2047-7.
  2. a b Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 64.
  3. Teresa Dąbrowska: Warszawa literacka lat międzywojennych. Warszawa: Bellona, 2014, s. 38. ISBN 978-83-11-13068-5.
  4. Kontakt. W: Państwowa Szkoła Muzyczna 1 st. nr 3 im. Juliusza Zarębskiego w Warszawie [on-line]. psmzarebski.pl. [dostęp 2017-03-05].
  5. Feliks Waśkiewicz: Okruchy historii... Miejsca pamięci Pragi Południe. Warszawa: Towarzystwo Przyjaciół Warszawy Oddział Grochów, 2008, s. 140. na książce ​ISBN 83-911202-0-7​.
  6. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 4. Gagarina-Humańska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1997, s. 126. ISBN 83-909794-5-4.
  7. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 4. Gagarina-Humańska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1997, s. 127. ISBN 83-909794-5-4.