Dworzec Tramwajowy Centrum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dworzec Tramwajowy Centrum
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Lokalizacja Śródmieście
Data otwarcia 2015
Infrastruktura i dane przewozowe
Rodzaje transportu tramwaj
Położenie na mapie Łodzi
Mapa konturowa Łodzi, w centrum znajduje się punkt z opisem „Dworzec Tramwajowy Centrum”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Dworzec Tramwajowy Centrum”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Dworzec Tramwajowy Centrum”
Ziemia51°45′33,2244″N 19°27′25,8948″E/51,759229 19,457193

Dworzec Tramwajowy Centrum[1], Przystanek Piotrkowska Centrum[2]dworzec tramwajowy w formie wiaty łączący dwie osie komunikacyjne miasta Łodzi: Trasę W-Z oraz Łódzki Tramwaj Regionalny (północ-południe). Znajduje się na alei Mickiewicza, pomiędzy aleją Kościuszki a ulicą Piotrkowską. Został otwarty 31 października 2015 roku.

Dla łodzian potocznie to Przesiadkowo lub Stajnia Jednorożców[3][4]. Na mapach komunikacyjnych MPK-Łódź symbolizowany jest on znakiem jednorożca[5]. 7 czerwca 2019 roku, w pobliżu dworca odsłonięto pomnik jednorożca (wybudowany w ramach budżetu obywatelskiego), autorstwa japońskiego artysty, Tomohiro Inaby[6].

Specyfikacja obiektu[edytuj | edytuj kod]

Informacja pasażerska na dworcu (w tle symbol jednorożca)

Autorem wiaty jest architekt Jan Gałecki. Dworzec jest inspirowany architekturą secesji, która jest historycznym elementem miasta. Wiata, będąca zadaszeniem czterech peronów dworca, charakteryzuje się strzelistymi, białymi filarami. Dach imituje technikę witrażu za pomocą przezroczystej membrany EFTE w kolorach: niebieskim, żółtym, fioletowym i czerwonym, związanych z kolorami nowego logo Łodzi. Boczne ściany wykonane są z plastiku i membrany przezroczystej. Ze względów bezpieczeństwa zrezygnowano z wykorzystania szkła. Zanim, wyprodukowane w Japonii, tworzywo o łącznej powierzchni 3000 metrów kwadratowych dotarło do Łodzi, zostało zabarwione we Włoszech – jest to największy na świecie dach budynku wykonany w tej technologii[7].

Cała wiata, chroniąca przed wiatrem i opadami atmosferycznymi, znajduje się na poziomie 0, tj. nad podziemnym tunelem drogowym trasy W-Z wybudowanym w latach 2013-2015, w ramach projektu "Modernizacja i przebudowa trasy W-Z" z inicjatywy Urzędu Miasta Łodzi, przy wsparciu finansowym ze środków unijnych między ulicą Gdańską a Kilińskiego. Wymiary konstrukcji zadaszenia to 100 metrów długości, 33 m szerokości i 13 m wysokości. Koszt budowy dworca wynosił ok. 1 miliona euro[8].

Transport[edytuj | edytuj kod]

Po zlikwidowaniu przejść podziemnych (obok Centralu) i przeniesieniu głównego ruchu kołowego pod ziemię, zdecydowano się na zmianę trasy ŁTR i skierowanie jej na aleję Mickiewicza. Poprzez zrekonstruowanie starej trasy tramwajowej pomiędzy ulicą Żwirki i aleją Mickiewicza, utworzono ring uliczny, służący jako awaryjna krańcówka. Tam też przeniesiono główny ruch tramwajowy północ-południe, uzyskując sprawne połączenie linii z głównych arterii miasta i szybkie przesiadanie się podróżnych.

Na dworcu znajdują cztery perony – po dwa na trasę wschód-zachód i północ-południe (ŁTR). Zatrzymują się na nich następujące linie tramwajowe[9]:

Linia Przystanek

Początkowy

Przystanek

Końcowy

Trasa
2 Dworzec Łódź Dąbrowa Kochanówka ŁTR
3A Mickiewicza Marysin Skrzydlata
3B Chojny Kurczaki
6 Widzew Augustów Dworzec Łódź Żabieniec
7 Północna
8 Kochanówka Cmentarz Zarzew W-Z
10A Retkinia Widzew Augustów
10B Olechów
11A Chojny Kurczaki Helenówek-Pętla ŁTR
11B Chocianowice Ikea
14 Dworzec Łódź

Dąbrowa

Karolew W-Z
18 Telefoniczna- Zajezdnia Retkinia

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysł czterotorowego węzła przesiadkowego integrującego dwie główne łódzkie magistrale tramwajowe został opracowany przez organizację pozarządową Łódzka Inicjatywa na Rzecz Przyjaznego Transportu w 2006 roku[10].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]