Dydelfowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dydelfowate
Didelphidae[1]
J.E. Gray, 1821[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodziny – dydelf wirginijski (Didelphis virginiana)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

ssaki niższe

Rząd

dydelfokształtne

Rodzina

dydelfowate

Typ nomenklatoryczny

Didelphis Linnaeus, 1758

Synonimy
Podrodziny

zobacz opis w tekście

Dydelfowate[5], szczury workowate[6] (Didelphidae) – rodzina ssaków z rzędu dydelfokształtnych (Didelphimorphia). Obejmuje gatunki wszystkożernych, niewielkich ssaków podobnych do szczura. W zapisach kopalnych są znane z pokładów górnej kredy.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Dydelfowate zamieszkują Amerykę Południową i Środkową. Jeden gatunek (dydelf wirginijski) występuje od Kostaryki po południe Kanady[7][8].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ssaki te charakteryzują się obecnością długiego, zwykle chwytnego, pokrytego łuskami ogona, wydłużoną głową i dużymi uszami. Torba lęgowa, u gatunków, u których występuje, dobrze wykształcona. Samce są nieznacznie większe od samic. Ciąża trwa 12–14 dni. Przez 70–125 dni trwa karmienie mlekiem, po czym młode są odstawiane od sutków matki i rozpoczynają samodzielne życie. Dydelfowate są zwierzętami wszystkożernymi, zjadają padlinę, owoce, owady i drobne kręgowce. Prowadzą nocny tryb życia. Poza okresem rozrodu bytują samotnie. Żyją od 2 do 4 lat[9].

Wzór zębowy I C P M
50 = 5 1 3 4
4 1 3 4


Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny należą następujące podrodziny[7][5]:

Taksony o niepewnym statusie taksonomicznym (nomen dubium)[10]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nie opiera się na nazwie rodzajowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Didelphidae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. J.E. Gray. On the Natural Arrangment of Vertebrose Animals. „The London Medical Repository”. 15, s. 308, 1821 (ang.). 
  3. R. Owen. Professor Owen concluded his paper entitled, "Outlines of a Classification of the Marsupialia.". „Proceedings of the Zoological Society of London”. 7, s. 11, 1839 (ang.). 
  4. A. Reichenow. Bericht über die Leistungen in der Naturgeschichte der Säugethiere während des Jahres 1885. „Archiv für Naturgeschichte”. 52 (2), s. 143, 1886 (niem.). 
  5. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 1-6. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  6. Nazwy polskie za: K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 57, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  7. a b Podział systematyczny za: C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 42–57. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  8. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Family Didelphidae. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-19].
  9. Opossum Facts (ang.). [dostęp 2016-09-23].
  10. J. Zijlstra: Didelphidae (ang.). Hesperomys project. [dostęp 2022-02-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  • Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 69-70. ISBN 83-01-14344-4.