Dyfuzyjny współczynnik korelacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dyfuzyjny współczynnik korelacji – poprawka statystyczna wykorzystywana do określania typu mechanizmu dyfuzji.

Ogólne informacje[edytuj]

Dyfuzyjny współczynnik korelacji f został wprowadzony ze względu na zmniejszające się prawdopodobieństwo kolejnych przeskoków (możliwości ruchu) atomu w sieci krystalicznej rozpuszczalnika. W przypadku, gdy stężenie atomów w pozycjach węzłowych i międzywęzłowych jest duże, to w konsekwencji rośnie prawdopodobieństwo, że część sąsiednich pozycji węzłowych i luk międzywęzłowych jest już zajęta przez inne atomy. Powoduje to zwiększenie prawdopodobieństwa powrotu atomu do poprzedniego położenia. Makroskopowo objawia się spowolnieniem procesów dyfuzyjnych.

Dyfuzyjny współczynnik korelacji zależy od:

  • mechanizmu dyfuzji
  • struktury krystalicznej materiału.

Wartość tego współczynnika informuje o rodzaju dominujących mechanizmów dyfuzji jakie się odbywają w danej sieci dla danego pierwiastka w danym materiale. Dla mechanizmu wakancyjnego wyraża się go relacją:


gdzie:

Z - liczba koordynacyjna[1].

Energia aktywacji współczynnika korelacji[edytuj]

W przypadku heterodyfuzji zachodzącej mechanizmem wakancyjnym współczynnik korelacji f jest zależny od temperatury T. Wprowadza się wtedy wielkość zwaną energią aktywacji współczynnika korelacji C daną równaniem:


gdzie:

kB - stała Boltzmanna [J/K]
f - dyfuzyjny współczynnik korelacji
T - temperatura bezwzględna [K][1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b Helmut Mehrer: Diffusion in Solids: Fundamentals, methods, materials, diffusion-controlled processes. Berlin: Springer, 2007. ISBN 978-3-540-71486-6.