Dygnitarz na tratwie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dygnitarz na tratwie
Верные друзья
Gatunek komedia obyczajowa
Rok produkcji 1954
Data premiery Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 20 kwietnia 1954 (kina)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 11 stycznia 2011 (DVD)
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 8 kwietnia 2014 (Blu-Ray)
Kraj produkcji  ZSRR
Język rosyjski
Czas trwania 102 min
Reżyseria Michaił Kałatozow
Scenariusz Konstantin Isajew
Aleksandr Galicz
Główne role Aleksandr Borysow
Boris Czirkow
Wasilij Mierkuriew
Muzyka Tichon Chriennikow
Zdjęcia Mark Magidson
Scenografia Alieksiej Parchomienko
Kostiumy Olga Kruczynina
Montaż Timofiejewa
Produkcja Mosfilm
Wytwórnia Mosfilm
Dystrybucja Mosfilm
Nagrody
1954 – MFF w Karlowych Warach – Grand Prix dla Michaiła Kałatozowa

Dygnitarz na tratwie (org. Верные друзья) – komedia obyczajowa produkcji radzieckiej z 1954 roku w reżyserii Michaiła Kałatozowa, na podstawie powieści Aleksandra Galicza.

Film był hitem kasowym w ZSRR. W pierwszym roku emisji (1954) obejrzało go blisko 40 mln. widzów, dając mu 7 miejsce w rankingu krajowym[1].

Opis fabuły[edytuj]

Saszka, Borka i Waśka to trzej przyjaciele, którzy w dzieciństwie dużo czasu spędzają nad rzeką. Obiecują sobie opłynąć kiedyś świat dookoła. Po latach, już jako dorośli ludzie, są uznanymi i utytułowanymi fachowcami w różnych dziedzinach: Saszka to znany profesor weterynarz, Borka jest doskonałym moskiewskim chirurgiem, a Waśka to prawdziwy dygnitarz – architekt, moskiewski decydent, profesor i członek akademii nauk. Saszka i Borka postanawiają zrealizować dawny pomysł, jednak w trochę mniejszym wymiarze. Odnajdują zapracowanego Waśkę i namawiają na rejs po jednej z rosyjskich rzek. Dygnitarz oczekuje podróży statkiem w luksusowych warunkach, jednak dwaj przyjaciele robią mu "dowcip" – w miejscu, który jest początkiem ich podroży oczekuje na nich prosta tratwa z najniezbędniejszym ekwipunkiem. To właśnie na niej trzej przyjaciele rozpoczynają swoją podróż. Ich jedyne pożywienie to złowione ryby i kupione po drodze skromne zaopatrzenie. Cała eskapada obfituje w wiele przygód i nieoczekiwanych sytuacji. W pewnym momencie przyjaciele tracą nawet zniesioną prądem tratwę i lądują na "bezludnej wyspie" – łasze piachu na środku rzeki. Saszka odnajduje swoją wielką miłość sprzed lat, Borka bierze udział w skomplikowanej operacji jednej z ciężko rannych podczas pożaru kołchoźnic, a sam Waśka zostaje na skutek nieporozumienia oskarżony przez lokalną milicję o przywództwo szajce przestępców. W końcu wszystko się dobrze kończy, a wspólne przeżycia jeszcze mocniej cementują ich przyjaźń.

Obsada aktorska[edytuj]

  • Aleksandr Borysow – Aleksandr Łapin, profesor-weterynarz
  • Boris Czirkow — Borys Czyżow, moskiewski chirurg
  • Wasilij Mierkuriew – Wasilij Niestratow, dygnitarz
  • Jelena Wolska – sekretarka Niestratowa
  • Aleksiej Gribow – kierownik budowy Niechoda
  • Ludmiła Gienika – Masza, lekarz w szpitalu w Osokino
  • Gieorgij Gieorgiu – sekretarz Niestratowa
  • Lilija Gricenko – weterynarz Natalia
  • Kławdija Kozlienkowa – pielęgniarka
  • Aleksandr Lebiediew – marynarz na "Jermaku"
  • Jurij Sarancew – Sierioża, sternik na "Jermaku"
  • Władimir Andriejew – komsomolec
  • Siergiej Jurtajkin – komsomolec
  • Jurij Leonidow – marynarz, zapraszający do klubu
  • Wasilij Kornukow – marynarz, przedstawiciel klubu
  • Alieksiej Pokrowski – milicjant
  • Michaił Pugowkin – kierownik klubu, konferansjer
  • Władimir Ratomski – stary marynarz na barce
  • Nikołaj Smorczukow – sekretarz organizacji Komsomołu
  • Konstantin Nassonow – gen. Isaczenko
  • Alieksiej Dudorow – zastępca Niechody
  • Ludmiła Szagałowa – Katia, technik-budowlaniec
  • Gawrił Biełow – sternik na barce
  • Iwan Kosych – człowiek na barce

i inni.

Plenery[edytuj]

Film kręcony był w Moskwie i na peryferiach Rostowa nad Donem. W pierwszych scenach filmu, kiedy Saszka i Bokra szukają swojego prominentnego przyjaciela, ukazane są m.in. sceny z budowy hotelu "Ukraina" i "Domu na Kotielniczeskoj nabierieżnoj" (należących do siedmiu bliźniaczych "wysokościowców", wzniesionych w Moskwie w stylu socrealistycznym w latach pięćdziesiątych).

Przypisy

  1. Wiernyje druzja (ros.). W: Encikłopedija otcziestwiennogo kino [on-line]. [dostęp 21 czerwca 2014].

Bibliografia[edytuj]

  • Rostisław Jurieniew: Historia filmu radzieckiego. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1977, s. 197, 226.

Linki zewnętrzne[edytuj]