Dymowscy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
herb Tępa Podkowa

Dymowscy – polski ród szlachecki pieczętujący się herbem Tępa Podkowa, którego pochodzenie dotychczas nie zostało gruntownie zbadane. Jego przedstawiciele pojawiali się począwszy od XVII wieku na Mazowszu i Podlasiu[1].

Najwcześniejsza znana wzmianka pochodzi z 1681 roku, kiedy to niejaki Wojciech Dymowski otrzymał przywilej od biskupa Wierzbowskiego na pewne grunta w Górze. Mikołaj Dymowski został odnotowany pod rokiem 1692 jako dziekan garwoliński i proboszcz radwankowski. Z kolei inny Wojciech Dymowski został odnotowany w 1749 roku jako pisarz komory solnej w Górze[2].

W Królestwie Polskim wylegitymował się ze staropolskiego szlachectwa właściciel dóbr Łaszczówka Jakub Ignacy Dymowski wraz z synami Marcelim i Mikołajem (zrodzonymi z Marianny Prusieckiej), jako syn Wojciecha i Anny Pisarzewskiej a wnuk Jana Dymowskiego[2].

Z kolei inny Jan Dymowski był księdzem, sędzią pokoju powiatu chełmskiego w 1856 roku a kanonikiem lubelskim w 1862 roku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b S. Uruski Rodzina. Herbarz szlachty polskiej (tom III) Warszawa 1906, s. 317.
  2. a b A. Boniecki Herbarz polski (tom V) Warszawa 1902, s. 142.