Dynastia salicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dynastia salicka, niem. Salier – ród książąt frankońskich panujący w Niemczech w latach 1024–1125.

Władcy Niemiec z dynastii salickiej:

Panowanie pierwszych dwóch władców z tej dynastii to apogeum potęgi Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w skład którego wchodziły:

Królestwo Niemiec (od 962)
Królestwo Włoch (od 962)
Królestwo Czech (od 962)
Królestwo Burgundii (od 1034)

Zwierzchnictwo Świętego Cesarza Rzymskiego w tym okresie uznawały również przejściowo Polska, Węgry, Chorwacja, Dania, Neapol.

Panowanie dwóch ostatnich władców to okres stagnacji politycznej, regresu, walki z papiestwem, wojen domowych wewnątrz Niemiec, panowanie antykrólów, upadek prestiżu i powagi cesarskiej w Europie.

Ponadto członkowie dynastii salickiej panowali w Lotaryngii, Karynti, Bawarii i Dolnej Lotaryngii:

  • Książęta Lotaryngii:
  • Książęta Karyntii:
  • Książęta Bawarii:
    • 1027–1042 Henryk III Salicki (król Niemiec od 1039)
    • 1047–1049 Henryk III Salicki (ponownie)
    • 1053–1056 Henryk IV Salicki (król Niemiec od 1056)
    • 1077–1096 Henryk IV Salicki (ponownie)
  • Książęta Dolnej Lotaryngii

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Włodzimierz Dworzaczek, Genealogia, cz. 2: Tablice, Warszawa 1959, tabl.44.