Dyskancista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dyskancista (dyszkancista) – chłopiec śpiewający w chórze kościelnym. Nazwa pochodzi od słowa dyskant (dyszkant), oznaczającego górny (często najwyższy) głos w utworach muzyki dawnej[1].

Od początku XVII wieku otrzymał nazwę sopranu (sopran), a w tradycyjnej muzyce barokowej używano określenia cantus.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)