Dysocjanty
Dysocjanty – grupa związków chemicznych, substancji psychoaktywnych, których działanie polega głównie na redukowaniu lub blokowaniu (często w sensie fizycznym) sygnałów z mózgu do „świadomości”[1][2]. Efekty działania dysocjantów są opisywane jako depersonalizacja, analgezja, odrealnienie oraz uczucie śnienia na jawie[1][2]. Deprywacja sensoryczna i dysocjacja mogą ułatwić wgląd w swoją osobowość. Uczucie śnienia na jawie i halucynacje sprawiają, że dysocjanty odczuwalnie przypominają psychodeliki[3].
Wiele dysocjantów wykazuje też depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy, co sprawia, że używanie ich niesie podobne ryzyko jak w przypadku opioidów, włączając w to skrajną bradykardię, mogącą prowadzić do śmierci (zwłaszcza przy użyciu bardzo dużych dawek)[3]. Najlepszymi przykładami dysocjantów są fencyklidyna, ketamina i dekstrometorfan[1]. Warto tu też wymienić podtlenek azotu (gaz rozśmieszający), szałwię wieszczą[1] oraz muscymol.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Jakub Klimkiewicz, Środki dysocjacyjne, [w:] Marcin Wojnar (red.), Standardy postępowania wobec osób używających nowych substancji psychoaktywnych (NSP) Poradnik dla pracowników medycznych, Warszawa: Ministerstwo Zdrowia oraz Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, 2018, s. 33–37, ISBN 978-83-952967-2-7 [dostęp 2024-07-29].
- ↑ a b Emil Bartosz Rozenek, Karolina Wilczyńska, Monika Górska, Napoleon Waszkiewicz, Designer drugs – still a threat?, „Przegląd Epidemiologiczny”, 73 (3), 2019, s. 337–347, DOI: 10.32394/pe.73.23, ISSN 0033-2100 [dostęp 2024-07-29] (ang. • pol.).
- ↑ a b Haluk Öğmen, Michael H. Herzog, A New Conceptualization of Human Visual Sensory-Memory, „Frontiers in Psychology”, 7, 2016, s. 830, DOI: 10.3389/fpsyg.2016.00830, ISSN 1664-1078, PMID: 27375519, PMCID: PMC4899472 [dostęp 2024-10-02] (ang.).