Dysydent (religia)

Dysydent (łac. dissidens – niezgadzający się) – synonim innowiercy chrześcijańskiego, czyli spoza wyznania dominującego w danym miejscu i czasie, np. w danym państwie^[1]. Najczęstsze znaczenia tego słowa były różne w różnych krajach:

w Polsce to słowo pojawiło się w czasach Rzeczpospolitej Obojga Narodów (RON), w XVI wieku. W konfederacji warszawskiej z 1573 roku nazwano tak zwolenników reformacji (protestantyzmu)^[2]. Od XVI do XVIII wieku dysydentami nazywano także prawosławnych, choć byli też znani jako dyzunici^[1];
w Anglii dysydenci to inaczej dyssenterzy. Tak nazwano wyznania protestanckie spoza anglikanizmu (Kościoła Anglii);
w Szkocji dysydentami nazywano protestantów spoza narodowego Kościoła Szkocji – np. innych prezbiterian, kongregacjonistów i baptystów^[3].

Zobacz też

Przypisy

↑ ^a ^b dysydenci, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2026-01-11] .
↑ Zygmunt Poniatowski, Mały słownik religioznawczy, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 115.
↑ Hervé Masson, Słownik herezji w Kościele katolickim, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 1993, s. 114.

Bibliografia

Dysydenci, Encyklopedia Onet

[epwn-1] dysydenci, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2026-01-11] .

[2] Zygmunt Poniatowski, Mały słownik religioznawczy, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 115.

[3] Hervé Masson, Słownik herezji w Kościele katolickim, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 1993, s. 114.

[1]

[2]

[3]