Dywizja Jana Henryka Dąbrowskiego (1813)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Dywizji Jana Henryka Dąbrowskiego sformowanej w 1813. Zobacz też: Dywizja Jana Henryka Dąbrowskiego.
Dywizja Dąbrowskiego
Historia
Państwo  Księstwo Warszawskie
Sformowanie 1813
Dowódcy
Pierwszy Jan Henryk Dąbrowski
Działania zbrojne
Bitwa narodów
Organizacja
Podległość VIII Korpus WA

Dywizja Jana Henryka Dąbrowskiego - polska formacja wojskowa okresu napoleońskiego.

Mimo totalnej klęski Napoleona w wyprawie moskiewskiej książę Józef Poniatowski przystąpił do odtwarzania armii. Stosując metody kościuszkowskie: intensywny pobór dymowy i wcielając bataliony gwardii narodowej do pułków liniowych uzyskał doskonałe efekty. Stary żołnierz tworzył doskonałe kadry, a rekrut prędko stawał się starym żołnierzem.

Dywizja Jana Henryka Dąbrowskiego tuż przed Bitwą Narodów weszła w skład VIII Korpusu Wielkiej Armii[1].

Skład dywizji[edytuj | edytuj kod]

W skład dywizji dowodzonej przez Jana Henryka Dąbrowskiego weszły odtworzone pułki: 2 pułk piechoty pod komendą płk. Józefa Szymanowskiego i 14 pułk piechoty płk. Cypriana Zdzitowieckiego. Pułki liczyły po dwa bataliony każdy po 450 żołnierzy[2].

Już w Niemczech Napoleon nakazał utworzyć z resztek 4., 7. i 9 pp nowy 4 pułk piechoty pod dowództwem płk. Michała Cichockiego i z początkiem lipca 1813 roku przyłączył go do Dywizji Jana Henryka Dąbrowskiego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wimmer 1978 ↓, s. 447.
  2. Wimmer 1978 ↓, s. 446.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]