Dywizja Jana Henryka Dąbrowskiego (1813)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizja Dąbrowskiego
Historia
Państwo

 Księstwo Warszawskie

Sformowanie

1813

Dowódcy
Pierwszy

Jan Henryk Dąbrowski

Działania zbrojne
Bitwa narodów
Organizacja
Podległość

VIII Korpus WA

Dywizja Jana Henryka Dąbrowskiego - polska formacja wojskowa okresu napoleońskiego.

Historia dywizji[edytuj | edytuj kod]

Mimo totalnej klęski Napoleona w wyprawie moskiewskiej książę Józef Poniatowski przystąpił do odtwarzania armii. Stosując metody kościuszkowskie: intensywny pobór dymowy i wcielając bataliony gwardii narodowej do pułków liniowych uzyskał doskonałe efekty. Stary żołnierz tworzył doskonałe kadry, a rekrut prędko stawał się starym żołnierzem.

Dywizja Jana Henryka Dąbrowskiego tuż przed „bitwą narodów” weszła w skład VIII Korpusu Wielkiej Armii[1].

Skład dywizji[edytuj | edytuj kod]

W skład dywizji dowodzonej przez Jana Henryka Dąbrowskiego weszły odtworzone pułki: 2 pułk piechoty pod komendą płk. Józefa Szymanowskiego i 14 pułk piechoty płk. Cypriana Zdzitowieckiego. Pułki liczyły po dwa bataliony każdy po 450 żołnierzy[2].

Już w Niemczech Napoleon nakazał utworzyć z resztek 4., 7. i 9 pp nowy 4 pułk piechoty pod dowództwem płk. Michała Cichockiego i z początkiem lipca 1813 roku przyłączył go do Dywizji Jana Henryka Dąbrowskiego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wimmer 1978 ↓, s. 447.
  2. Wimmer 1978 ↓, s. 446.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]