Dywizja Polska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizja Polska
Dywizja Księstwa Warszawskiego
Historia
Państwo  Księstwo Warszawskie
Tradycje
Kontynuacja 5 Kresowa Dywizja Zmechanizowana
Organizacja
Dyslokacja Hiszpania
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Podległość IV Korpusu Lefebvre’a
IV Korpusu Sebastianiego

Dywizja Polska - dywizja polska okresu napoleońskiego w służbie francuskiej.

Od lipca 1808 Wojsko Polskie Księstwa Warszawskiego dowodzone były roku przez marszałka Louisa Nicolasa Davouta.

Na mocy porozumienia z rządem francuskim Księstwo Warszawskie przekazało 3 pułki na żołd francuski, tworząc tzw. Dywizję Polską, której z czasem Napoleon Bonaparte z przyczyn politycznych - aby nie drażnić cara Aleksandra - zmienił nazwę na Dywizja Księstwa Warszawskiego[1]. W skład dywizji wybrano po jednym pułku piechoty z każdej z trzech Legii (Dywizji): 4 pułk piechoty płk. Feliksa Potockiego z Legii Warszawskiej ks. gen. Józefa Poniatowskiego, 7 pułk piechoty z Legii Kaliskiej gen. Józefa Zajączka i 9 Pułk Piechoty ks.płk. Antoniego Sułkowskiego z Legii Poznańskiej, razem 6818 ludzi. Dywizja ta w sierpniu opuściła Polskę i walczyła na wojnie w Hiszpanii w latach 1808-1811. Do końca epoki napoleońskiej pozostała na żołdzie francuskim, czego konsekwencją było pozostanie poza V Korpusem Wielkiej Armii w roku 1812 i poza VIII Korpusem Wielkiej Armii w roku 1813.

Skład dywizji[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie umowy w Bajonnie z 10 maja 1808 Napoleon, wykorzystując złą sytuację finansową Księstwa przejął dywizję, jednak bez prawa użycia jej poza granicami Europy.

Saper Legii Nadwiślańskiej oraz trębacz, dobosz i dwaj saperzy 4 Pułku Piechoty

W skład dywizji weszły po jednym pułku z każdej legii Księstwa:

Walki dywizji[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1808 dywizja walczyła w Hiszpanii w składzie IV Korpusu Lefebvre’a. Swój pierwszy bój stoczyła pod Almaraz, gdzie 4 i 7 pp atakowały broniony most na rz. Tag zdobywając go atakiem na bagnety przy wsparciu artylerii francuskiej[2]. Wzmocniono ją częścią lansjerów Konopki.

Wiosną 1809 stanowiła część IV Korpusu Sebastianiego.

5 stycznia 1812 dywizja otrzymała rozkaz powrotu z artylerią i saperami do kraju. Maszerowała przez Sedan i Berlin do Poznania.

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pachoński 1966 ↓, s. 335.
  2. Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury Zeszyty Gubińskie nr 3 s. 4 ″Stanisław Komar - Tradycje 5 Kresowej Dywizji Zmechanizowanej″

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce.. Poznań: "Kurpisz", 2003. ISBN 83-88841-52-1.
  • Bronisław Gembarzewski, Szymon Askenazy: Wojsko Polskie : Księstwo Warszawskie 1807-1814. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-47-5.
  • Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2.
  • Jan Pachoński: Wojskowość polska w dobie legionów i Księstwa Warszawskiego 1795-1815. W: Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Tom II (1648-1864). Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1966.
  • Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.