Dywizja Strzelców Konnych (Królestwo Kongresowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizja Strzelców Konnych
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1815
Rozformowanie 1831
Dowódcy
Pierwszy Antoni Paweł Sułkowski
Ostatni Stanisław Klicki
Organizacja
Dyslokacja Łowicz[1]
Rodzaj wojsk kawaleria
Podległość Korpus Jazdy Polskiej

Dywizja Strzelców Konnychzwiązek taktyczny wojsk Królestwa Polskiego.

Struktura organizacyjna i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dywizja razem z Dywizją Ułanów stanowiła Korpus Jazdy Polskiej. Dywizja dzieliła się na cztery pułki. Sztab dywizji znajdował się w Łowiczu.

Dowódcy dywizji[1]

1 brygada (Piotrków)[1]
dowódcy brygady[1]

pułki[2]:

2 brygada (Kutno)[1]
dowódcy brygady[1]

pułki[2]:

Uzbrojenie i umundurowanie[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie strzelca konnego składało się z karabinka typu tulskiego, szabli i pistoletów. Mundur był w kolorze ciemnozielonym. Odmienne kolory lampasów, wypustek i wyłogów miał każdy z pułków. Strzelcy konni mieli czapki wysokie, okrągłe z pomponem. Na czapce orzeł i numer pułku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Kukiel, Historia wojskowości w Polsce, Wyd. Orbis, Londyn 1949.
  • Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce. T.3. Lwów, Warszawa, Kraków: Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1923.