Dywizja Strzelców Konnych (Królestwo Kongresowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizja Strzelców Konnych
Ilustracja
Historia
Państwo

 Królestwo Polskie

Sformowanie

1815

Rozformowanie

1831

Dowódcy
Pierwszy

Antoni Paweł Sułkowski

Ostatni

Stanisław Klicki

Organizacja
Dyslokacja

Łowicz[1]

Rodzaj wojsk

kawaleria

Podległość

Korpus Jazdy Polskiej

Chorąży strzelców konnych Królestwa Kongresowego (Bronisław Gembarzewski, 1897)

Dywizja Strzelców Konnychzwiązek taktyczny wojsk Królestwa Polskiego.

Struktura organizacyjna i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dywizja razem z Dywizją Ułanów stanowiła Korpus Jazdy Polskiej. Dywizja dzieliła się na cztery pułki. Sztab dywizji znajdował się w Łowiczu.

Dowódcy dywizji[1]

1 brygada (Piotrków)[1]
dowódcy brygady[1]

pułki[2]:

2 brygada (Kutno)[1]
dowódcy brygady[1]

pułki[2]:

Uzbrojenie i umundurowanie[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie strzelca konnego składało się z karabinka typu tulskiego, szabli i pistoletów. Mundur był w kolorze ciemnozielonym. Odmienne kolory lampasów, wypustek i wyłogów miał każdy z pułków. Strzelcy konni mieli czapki wysokie, okrągłe z pomponem. Na czapce orzeł i numer pułku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Kukiel, Historia wojskowości w Polsce, Wyd. Orbis, Londyn 1949.
  • Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce. T.3. Lwów, Warszawa, Kraków: Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1923.