Dywizje zmotoryzowane (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dywizje zmotoryzowanezwiązki taktyczne Armii Czerwonej formowane na podstawie decyzji Komitetu Obrony od 22 maja 1940.

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Skład etatowy dywizji zmotoryzowanej był następujący:

  • dowództwo dywizji,
  • dwa pułki zmotoryzowane, każdy w składzie: dowództwo pułku, 3 zmotoryzowane bataliony (w każdym 3 kompanie strzeleckie i kompania moździerzy);
  • kompania dowództwa,
  • kompania zwiadu,
  • bateria armat (4 armaty 76 mm),
  • pułk czołgów (w składzie 4 batalionów czołgów i pododdziałów zabezpieczenia),
  • pułk artylerii haubic, w składzie: 2 dywizjony artylerii (2 baterie po 4 działa: bateria haubic 122mm i bateria armat 76mm),
  • dywizjon artyleryjski haubic 152mm (3 baterii po 4 haubice),
  • pododdziały zabezpieczenia.
  • batalion rozpoznawczy w składzie kompania czołgów, kompania samochodów pancernych, kompania motocyklowa.
  • dywizjon artylerii przeciwpancernej,
  • dywizjon artylerii przeciwlotniczej (8 armat 37 mm),
  • batalion saperów,
  • samodzielny batalion łączności,
  • batalion transportowo-remontowy,
  • batalion medyczny,
  • inne pododdziały logistyczne.

Etatowo dywizja powinna posiadać:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mark Siemiowicz Sołonin, 23 Czerwca Dzień "M". Wyd. Rebis Poznań 2008 s. 72–73