Działko wz. 99-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Działko wz. 99-2
Navy Type 99-1 & 99-2.JPG
Działka wz. 99-1 i 99-2
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Rodzaj działko lotnicze
Historia
Produkcja 1939-45[1]
Dane techniczne
Kaliber 20 mm
Nabój 20x101RB[1]
Magazynek bębnowy, 30, 45, 60 i 100[1][2]
Taśma nabojowa taśma (tylko model 4)[1]
Wymiary
Długość 1890 mm
1855 mm (model 4)[1][2]
Długość lufy 810 mm[2]
Masa
karabinu właściwego 33,5 - 37,5 kg
38,5 kg (model 4)[1][2]
Inne
Prędkość pocz. pocisku 750 m/s
760 m/s (model 4)[1]
Szybkostrzelność teoretyczna 480-500 strz./min
620 strz./min (model 4)[1]
Zasięg skuteczny 800 - 1000 m[3]

Działko wz. 99-2 (karabin maszynowy Marynarki wz. 99-2) – działko lotnicze kalibru 20 mm używane w samolotach Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej w okresie II wojny światowej. Działko bazowało na licencyjnym Oerlikonie FF L.

Nazwa[edytuj]

W Cesarskiej Marynarce Wojennej wszystkie automatyczne karabiny i działka lotnicze bez względu na ich kaliber określane były mianem kijuu (skrót od kikan juu czy „karabin maszynowy”), dalsze oznaczenie to rok wprowadzenia do służby i pokazywało dwie ostatnie cyfry roku według kalendarza japońskiego (2599 - 1939 w kalendarzu gregoriańskim)[4]. W przypadku wprowadzenia modyfikacji w wyniku których powstał nowy model tej samej broni otrzymywała ona oznaczenie gata („model”), mniejsze modyfikacje w ramach tego samego modelu oznaczane były słowem kai (kaizo - „modyfikacja”, „zmiana”), na przykład oznaczenie 99 shiki 3 gata kai 2 jest tłumaczone jako „wz. 99, model 3, druga modyfikacja”[4].

Historia[edytuj]

W 1935 japońska Marynarka zakupiła przez podstawione osoby trzecie po kilka egzemplarzy działek Oerlikona FF F, FF L i FF S gdzie zostały zbadane i bardzo wysoko ocenione[5]. W 1937 utworzono firmę Dainihon Heiki KK która dzięki pomocy Marynarki zakupiła licencje do budowy wszystkich trzech działek[5]. Od 1939 firma Dainihon Heiki prowadziła już produkcję seryjną na dużą skalę[1].

Nazewnictwo produkowanych w Japonii oerlikonów FF L przeszło przez kilka zmian; pierwsze działa znane były jako „E shiki 2 gata” (wzór E, model 2 - „E” to skrót od „Erikon”, japońskiej pisowni Oerlikona), następnie znane były jako „E shiki 2 gou”, a do służby weszły już pod oznaczeniem „wz. 99-2” („99” to rok produkcji - zobacz wyżej, a „2” to pierwszy rodzaj takiego działka, w tym samym roku do produkcji, a później do służby weszło działko działko wz. 99-1)[1].

W czasie wojny działka były wielokrotnie modernizowane, produkowano przynajmniej pięć wersji (gata) działka[1]. Wersja piąta została przyjęta do służby w maju 1945 i być może nie została użyta bojowo, wersja czwarta miała zmieniony mechanizm buforu zamka z kilkoma bardzo silnymi sprężynami i większą szybkostrzelność[1]

Działko produkowane było w tylko wersji stałej - nieruchomej w myśliwcach lub ruchomej w wieżyczkach mechanicznych, nie produkowano wersji ruchomej, obsługiwanej ręcznie jak w przypadku działka wz. 99-1[1]. Działko używane było także w instalacjach typu Schräge Musik w myśliwcach nocnych takich jak Yokosuka D4Y2 i Nakajima J1N1-S[6][7].

Działka wz. 99-2 w znacznej mierze zastąpiło działko wz. 99-1 i używane były między innymi w takich samolotach jak[8]:

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 130.
  2. a b c d A. G. Williams: Rapid Fire. s. 239.
  3. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 531.
  4. a b Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 126.
  5. a b Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 129.
  6. Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 131-3.
  7. A. G. Williams: Rapid Fire. s. 175-6.
  8. A. G. Williams: Rapid Fire. s. 172.
  9. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 287.
  10. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 291.
  11. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 320.
  12. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 376.
  13. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 387.
  14. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 396.
  15. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 422.
  16. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 460.

Bibliografia[edytuj]

  • Anthony G. Williams: Rapid Fire: The Development of Automatic Cannon and Heavy Machine Guns for Armies, Navies, and Air Forces. Airlife Publishing, Ltd, 2000. ISBN 978-1840371222.