Dziennik Popularny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dziennik Popularny
Częstotliwość dziennik
Państwo  Polska
Wydawca Komunistyczna Partia Polski
Rodzaj czasopisma socjalizm,
Pierwsze wydanie 1936
Ostatnie wydanie 1937
Redaktor naczelny Norbert Barlicki
Średni nakład 90 000 egz.

Dziennik Popularny – polski dziennik o profilu lewicowym ukazujący się w latach 1936–1937.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pismo założono we wrześniu 1936 r. z inicjatywy działaczy KPP oraz zwolenników koncepcji jednolitofrontowych w łonie PPS. Pierwszy numer gazety ukazał się 16 października 1936 r. Funkcję redaktora naczelnego pełnił Norbert Barlicki. Artykuły zamieszczali m.in. Julian Hochfeld, Stanisław Dubois, Wanda Wasilewska, Marian Bogatko oraz Wiktor Grosz. Pismo przedrukowywało utwory Władysława Broniewskiego, Emila Zegadłowicza, Leona Kruczkowskiego i Lucjana Szenwalda.

Gazeta miała profil lewicowy, walczyła z domniemanymi przejawami faszyzmu na świecie i w Polsce, w wojnie domowej w Hiszpanii opowiadała się za siłami republikańskimi. Wychodziła w nakładzie ok. 90 tys. egzemplarzy.

Pismo zostało zamknięte przez władze państwowe w marcu 1937 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Popularny, w: "Encyklopedia Warszawy", Warszawa 1975, s. 138