Dziewczyna z Piątej Alei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dziewczyna z Piątej Alei
5th Ave Girl
Gatunek Komedia, Romans
Rok produkcji 1939
Data premiery Ziemia 22 września 1939
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 83 minuty
Reżyseria Gregory La Cava
Scenariusz Allan Scott
Gregory La Cava
Morrie Ryskind
Główne role Ginger Rogers
Walter Connolly
Tim Holt
Muzyka Robert Russell Bennett
Zdjęcia Robert De Grasse
Scenografia Van Nest Polglase
Kostiumy Howard Greer
Irene Greer (niewymieniona w czołówce)
Montaż Robert Wise
Produkcja Gregory La Cava
Wytwórnia RKO Radio Pictures
Dystrybucja RKO Radio Pictures
RKO Home Video (USA, VHS)
Warner Home Video (USA, DVD)
Turner Home Entertainment
Budżet 607'000 USD[1]

Dziewczyna z Piątej Aleikomedia amerykańska z 1939 roku. Film przedstawia historię milionera (Walter Connolly), który czuje się zaniedbany przez swoją rodzinę, zatrudnia więc młodą kobietę (Ginger Rogers), co powoduje zamieszanie.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Milioner Timothy Borden (Walter Connolly), któremu nie układają się ani interesy, ani pożycie z żoną Marthą (Verree Teasdale), w dniu swoich urodzin spotyka w parku bezrobotną i głodną Marię Grey (Ginger Rogers). Zabiera ją do restauracji, a następnie zaprasza do swojego domu i zatrudnia dziewczynę u siebie. Obecność Marii wpływa pozytywnie na atmosferę w domu Bordena i jego dorosłe dzieci Katherine (Kathryn Adams) i Tima (Tim Holt). Problemy zaczynają się, gdy Tim zakochuje się w Marii i bezwiednie staje się rywalem swojego własnego ojca[2].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Recepcja[edytuj | edytuj kod]

Film był przebojem i zarobił 314'000 $[1]. Jednakże uważa się, że Tim Holt został niewłaściwie odsadzony, ponieważ przez resztę kariery aktor zagrał już w niewielu filmach komediowych[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Richard Jewel, 'Dochody filmów RKO: 1931–1951', Dziennik historyczny filmu, radia i telewizji, vol.14 #1, 1994 s.55
  2. Fabuła – Answers
  3. Richard Jewell & Vernon Harbin, Historia RKO New Rochelle, New York: Arlington House, 1982, s.134

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]