Dziewięciu książąt Amberu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dziewięciu książąt Amberu
Nine Princes in Amber
Autor Roger Zelazny
Typ utworu fantastyka
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Stany Zjednoczone
Język angielski
Data wydania 1970
Wydawca Doubleday
Pierwsze wydanie polskie
Data wydania polskiego 1989
Wydawca Wydawnictwo Iskry
Przekład Blanka Kuczborska

Dziewięciu książąt Amberu (ang. Nine Princes in Amber) – pierwszy tom cyklu Kroniki Amberu autorstwa Rogera Zelaznego, wydany oryginalnie w 1970 roku. W Polsce pojawił się w po raz pierwszy w 1989 roku w przekładzie Blanki Kluczborskiej. Książka jest zaliczana do gatunku urban fantasy.

Opis fabuły[edytuj]

Główny bohater budzi się w szpitalu. Dość krótka analiza strzępków pamięci pozwala mu zrozumieć, że miał wypadek samochodowy. Uświadamia sobie także, że ktoś chce, by w tej (jak się okazuje – prywatnej) klinice został jak najdłużej – dlatego lekarze utrzymywali go w stanie zamroczenia. Nie zgadzając się na taką formę zniewolenia ucieka. Nie pamięta kim jest i czym się przed wypadkiem zajmował.

Podczas ucieczki, okazuje się, że nazywa się Carl Corey i został umieszczony w klinice przez siostrę, Evelyn Flaumel. Odnajduje ją i ukrywając amnezję dowiaduje się wielu rzeczy, które nie bardzo pasują mu do układanki. Cień wspomnienia mówi mu, że siostra nie nazywa się Evelyn, a ona sama zwraca się do niego per Corwin. Ma nadzieję, że rozmowa pomoże mu w odzyskaniu pamięci, więc stara się ją jak najbardziej przedłużyć. I są jakieś drobne słowa, imiona, które wydają się znajome. Oprócz tego dowiaduje się, że imiona te powiązane są jakąś intrygą, w której on – Carl/Corwin, również brał udział.

W domu siostry znajduje talię kart tarota. Na Atutach było przedstawione – jak sobie przypomniał – jego rodzeństwo. Ośmiu braci, których rozpoznaje w miarę przeglądania kart i cztery siostry. Wydawało mu się, jakby kilku kart brakowało.

Przypadkiem odbiera telefon od Randoma, jednego z braci. Ten, jak się okazało, był ścigany przez jakichś ludzi z Cieni. Razem z Randomem udaje się do Amberu, który jest ich ojczystą krainą. Droga jest co najmniej dziwna – przebiega przez inne światy.

Wszystko rozbija się o pretensje do królewskiego tronu, który został pusty po tajemniczym zniknięciu Oberona – ich ojca. Największe podstawy do roszczeń mieli Eryk oraz Corwin.

W Lesie Ardeńskim natykają się na pułapkę Eryka w osobie Juliana, którego Corwin zwycięża w potyczce, by później darować mu życie. Spotykają Deirdre i w końcu Corwin przyznaje się rodzeństwu, że stracił pamięć.

Proponują mu, by przeszedł przez tajemniczy Wzorzec w Rebmie. Random towarzysząc bratu wiele ryzykuje, gdyż kiedyś uwiódł córkę władczyni Rebmy – Moire. Po dotarciu do tej podwodnej krainy, królowa zezwala na skorzystanie z Wzorca, jednak Random ma zostać w Rebmie przez rok i poślubić niewidomą Vialle.

Dzięki przejściu przez Wzorzec, Corwin odzyskuje większą część pamięci i udaje się do Amberu. Spotyka się z Erykiem i – dzięki właściwościom Atutów – również z innymi członkami rodziny.

Corwin postanawia odzyskać tron i koronę, które według niego mu się należą. Przyłącza się do swojego brata Bleysa, który ze swoją armią zamierza zaatakować Amber. Gerard i Caine po rozmowie i negocjacjach z bratem, zgadzają się nie atakować ich armii. W międzyczasie okazuje się, że Oberon żyje i w krótkiej rozmowie przez Atuty z Corwinem daje mu swe błogosławieństwo i zgodę na objęcie tronu. Niestety, Caine zdradza Corwina i Bleysa, atakując ich na morzu. Z mocno przetrzebiona armią, Corwin niewzruszenie idzie na Amber. Podczas bitwy na schodach Kolviru Bleys spada w przepaść, a Corwin dostaje się do niewoli swojego brata-uzurpatora.

Podczas ceremonii, Eryk rozkazuje Corwinowi, by go ukoronował, lecz Corwin, korzystając z okazji na zepsucie święta, pierwszy zakłada koronę na swoją głowę, koronując się królem Amberu. Po nieudanych próbach zmuszenia brata, Eryka sam się koronuje, a za zuchwalstwo Corwin zostaje oślepiony i wtrącony do lochów. W czasie tortur, rzuca klątwę, która będzie tragiczna w skutkach.

W celi spędza cztery lata, wyprowadzany tylko raz do roku – na rocznice koronacji Eryka. Jednak Corwina, będąc Amberytą i mając zdolność regeneracji, po czterech latach odzyskuje wzrok, poza tym niespodziewanie odwiedza go Dworkin – mistrz, który stworzył Wzorzec i karty Atutów. Rysuje na ścianie celi Corwina latarnię morską w Cabrze, do której Corwin w magiczny sposób się przenosi, tym samym uciekając z niewoli.

Wydania w Polsce[edytuj]