Dziurawa Czuba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dziurawa Czuba
Ilustracja
Dziurawa Czuba – widok z Doliny za Mnichem
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość ok. 2155 m n.p.m.
Wybitność ok. 55 m
Pierwsze wejście 1905
Zygmunt Klemensiewicz
• zimowe 1929
Stanisław Leszczycki, Władysław Midowicz
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Dziurawa Czuba
Dziurawa Czuba
Ziemia49°11′36″N 20°02′33″E/49,193333 20,042500

Dziurawa Czuba, Dziurawa Turnia, Dziurawy Kopiniec (słow. Deravá veža) – szczyt o wysokości ok. 2155 m n.p.m. położony w głównej grani Tatr, w jej fragmencie zwanym Szpiglasową Granią. Wznosi się pomiędzy Niżnimi Szpiglasowymi Wrótkami (ok. 2100 m), oddzielającymi go od Szpiglasowej Turniczki (ok. 2125 m), a płytko wciętymi Głaźnymi Wrótkami (ok. 2090 m), za którymi znajduje się Głaźna Czuba (ok. 2095 m). Wznosi się nad Doliną za Mnichem i Doliną Ciemnosmreczyńską (Temnosmrečinská dolina).

Grań szczytowa Dziurawej Czuby łagodnie opada w stronę Głaźnych Wrótek, stromiej zaś do Niżnich Szpiglasowych Wrótek. Ma ona długość ok. 250 metrów. Do Dolinki za Mnichem opada ściana o wysokości ok. 170 metrów. Po stronie Doliny Ciemnosmreczyńskiej znajduje się natomiast trawiasto-skaliste zbocze przerwane pasem stromych ścianek.

Do 1963 roku szczyt pozostawał bezimienny. Wtedy Bernard Uchmański, współautor (wraz z Urszulą Gorczyńską) kilku dróg wspinaczkowych na ścianie nad Dolinką za Mnichem, nazwał go Dziurawą Turnią. Na wojskowej mapie topograficznej z 1984 roku widnieje nazwa Dziurawy Kopiniec, zaproponowana przez Witolda H. Paryskiego. Dziurawą Czubą nazwał szczyt natomiast Władysław Cywiński, autor najbardziej szczegółowego przewodnika obejmującego Szpiglasową Grań. Wszystkie te nazwy pochodzą od jaskini – Studni w Dziurawej Czubie[1][2], przez którą prowadzi jedna z dróg wspinaczkowych.

Pierwszy na Dziurawej Czubie stanął Zygmunt Klemensiewicz 20 sierpnia 1905 roku. Pierwszego zimowego wejścia dokonali natomiast Stanisław Leszczycki i Władysław Midowicz 17 kwietnia 1929.

Na szczyt nie prowadzi żaden szlak turystyczny, nie jest on również udostępniony dla wspinaczki[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Cywiński: Szpiglasowy Wierch. Tatry przewodnik szczegółowy tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005. ISBN 83-7104-034-2.
  2. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-10-24].