Dziury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dziury
Ilustracja
Jeden z otworów jaskini Dziury
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Położenie

Pieniny, Pieninki

Długość

94 m

Rozciągłość pozioma

35 m

Głębokość

16 m

Deniwelacja

16

Wysokość otworów

595 m n.p.m.

Wysokość otworów
nad dnem doliny

175 m

Ekspozycja otworów

ku N, ku SE, ku N

Data odkrycia

znana od dawna

Ochrona
i dostępność

niedostępna turystycznie

Położenie na mapie Pienin
Mapa konturowa Pienin, w centrum znajduje się punkt z opisem „Dziury”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Dziury”
Ziemia49°25′11″N 20°26′29″E/49,419722 20,441389

Dziury (Jaskinia nad Polaną Sosnówką) – jaskinia w Pieninach, w ich części zwanej Pieninkami. Ma trzy otwory wejściowe znajdujące się na północnych stokach Sokolicy, przy zielonym szlaku turystycznym z Krościenka na Przełęcz Sosnów, na wysokości 595 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 94 metry, a jej deniwelacja 16 metrów[1].

Nazwa jaskini pochodzi od terenu na którym się znajduje – Dziury. Jest to porośnięty lasem osuwiskowy teren zawalony gruzem skalnym, pełen rowów i pęknięć skalnych.

Jaskinia znajduje się na obszarze Pienińskiego Parku Narodowego i jej zwiedzanie jest niedozwolone.

Opis jaskini[edytuj | edytuj kod]

Jaskinia jest pochodzenia osuwiskowego. Otwór wlotowy w postaci głębokiej i rozwartej szczeliny znajduje się ok. 20 m od szlaku. Prowadzi od niego w północnym kierunku 7-metrowej długości wysoki i wąski korytarz wyprowadzający na powierzchnię innym otworem. Po lewej stronie od wejścia znajduje się główny korytarz o długości ok. 30 m. Korytarz ten kilkakrotnie zmienia kierunek, potem przechodzi w pęknięcie, które znów rozszerza się i kończy otworem wylotowym.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Korytarze są całkowicie ciemne, a ich dno zawalone jest wapiennymi skałami. W jaskini można spotkać nacieki grzybkowe i mleko wapienne. Ściany są wilgotne, brak jest na nich roślinności[2].

Historia odkryć[edytuj | edytuj kod]

Jaskinia znana była już dawno, w 1953 r. zinwentaryzował ją Kazimierz Kowalski, a szczegółowe badania przeprowadziła Sekcja Taternictwa Jaskiniowego Klubu Wysokogórskiego w Krakowie w 1954 r. Podczas tych badań w połowie lipca napotkano jeszcze w jaskini na bryły lodu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jaskinie Fliszu Karpackiego i Pienin, Polska Strona Taternictwa Jaskiniowego pod patronatem KTJ PZA, www.sktj.pl [dostęp 2017-11-05].
  2. Artur Amirowicz i inni. Jaskinie Pienińskiego Parku Narodowego. „Pieniny – Przyroda i Człowiek”. 3, s. 3-41, 1995.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]