Dzwony (Rachmaninow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dzwony, op. 35
Колокола
Kompozytor Siergiej Rachmaninow
Opus/Oznaczenie {{{Opus/Oznaczenie}}}
Forma muzyczna symfonia chóralna
Czas powstania 1912 - 1913
Miejsce powstania Rzym, Iwanowka
Tekst Edgar Allan Poe (tłum. Konstantin Balmont
Data premiery 30 listopada 1913
Miejsce premiery Sankt Petersburg
Czas trwania ok. 35 min
Zlecone przez {{{Zlecone przez}}}
Dedykacja {{{Dedykacja}}}

Dzwony, op. 35 (ros. Колокола) to tytuł symfonii chóralnej Sergieja Rachmaninowa na tenor, sopran, baryton, chór i orkiestrę symfoniczną, skomponowanej w latach 1912-1913.

Inspiracją do napisania utworu, uważanego przez kompozytora za swoje najlepsze dzieło, był poemat Dzwony Edgara Allana Poe w tłumaczeniu Konstantina Balmonta, wysłany Rachmaninowowi przez uczennicę i wielbicielkę kompozytora, Marię Daniłową. Tematyka poematu podziałała na wyobraźnię kompozytora, od wczesnego dzieciństwa zafascynowanego dźwiękiem cerkiewnych dzwonów oraz ich obecnością w najważniejszych momentach życia każdego Rosjanina i zaowocowała symfonią chóralną napisaną w latach 1912-1913 częściowo w Rzymie, częściowo w rosyjskiej posiadłości Rachmaninowa. Premiera utworu (pod batutą kompozytora) odbyła się w listopadzie 1913 roku w Sankt-Petersburgu. Utwór został opublikowany w 1920, natomiast wersja poprawiona ukazała się w 1936.

Symfonia składa się z czterech części:

  • I Allegro ma non tanto (tenor z towarzyszeniem chóru i orkiestry) – dźwięk srebrnych dzwoneczków przy saniach metaforą młodości,
  • II Lento (sopran z towarzyszeniem chóru i orkiestry) – dźwięk złotych dzwonów weselnych metaforą miłości,
  • III Presto (chór z orkiestrą) – dźwięk mosiężnych dzwonów alarmowych metaforą strachu i zagrożenia,
  • IV Lento lugubre (baryton lub bas z towarzyszeniem chóru i orkiestry) – dźwięk żelaznych dzwonów pogrzebowych metaforą śmierci.