E-ana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tabliczka z inskrypcją króla Ur-Nammu dotyczącą jego prac budowlanych przy świątyni E-ana w Uruk

E-ana, E-anna (sum. é.an.na, tłum. „Dom niebios”)[1] – ceremonialna nazwa świątyni boga Anu i bogini Inany/Isztar w mieście Uruk[1].

Wzmiankowana w inskrypcjach Naram-Sina z Akadu (ok. 2254-2218 p.n.e.); przebudowana przez Ur-Nammu (2113-2096 p.n.e.) i Szulgiego (2096-2048 p.n.e.), pierwszych władców z III dynastii z Ur, a następnie przez Sin-kaszida (1865-1833 p.n.e.)[1]. Otoczona opieką przez Rim-Sina I z Larsy (1822-1763 p.n.e.) i Hammurabiego z Babilonu (1792-1750 p.n.e.)[1]. Wzmiankowana w prologu do Kodeksu Hammurabiego (II 37-47):

„(Hammurabi), pan, który daje życie Uruk (i) dostarcza wód obfitości mieszkańcom jego, który podwyższył wierzchołek E-anna, który gromadzi bogactwa dla Anu i Isztar”[2]

Wzniesiona ponownie przez kasyckiego króla Kara-indasza (ok. 1417-1409 p.n.e.), przebudowana przez Kurigalzu (I lub II) i Marduk-apla-iddinę II (721-710 p.n.e.)[1]. Naprawiona przez Sargona II (722-705 p.n.e.), przebudowana przez Asarhaddona (680-669 p.n.e.) i Nabuchodonozora II (604-562 p.n.e.)[1].

Przypisy

  1. a b c d e f George A.R., House..., s. 67-68.
  2. Stępień M., Kodeks..., s. 77.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • George A.R., House Most High. The Temples of Ancient Mesopotamia, Eisenbrauns, Winona Lake 1993.
  • Stępień M., Kodeks Hammurabiego, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 2000.