Earl Averill

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Earl Averill
Ilustracja
środkowozapolowy
Pełne imię i nazwisko Howard Earl Averill
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1902
Snohomish
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1983
Everett
Odbijał lewą
Rzucał prawą
Debiut 16 kwietnia 1929
Ostatni występ 25 kwietnia 1941
Statystyki
Średnia uderzeń 0,318
Home runy 238
Uderzenia 2019
RBI 1164
Kariera klubowa
Lata Kluby
1929–1939 Cleveland Indians
1939–1940 Detroit Tigers
1941 Boston Braves
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1975
Metoda elekcji Veterans Committee

Howard Earl Averill (ur. 21 maja 1902, zm. 16 sierpnia 1983) – amerykański baseballista, który występował na pozycji środkowozapolowego.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Zawodową karierę rozpoczął w 1926 roku w San Francisco Seals z Pacific Coast League, w którym występował przez trzy sezony[1]. Przed rozpoczęciem sezonu 1929 jego kontrakt został wykupiony przez Cleveland Indians[2]. W Major League Baseball zadebiutował 16 kwietnia 1929 w meczu przeciwko Detroit Tigers, w którym zdobył home runa w swoim pierwszym podejściu do odbicia[2][1]. Sezon zakończył z osiemnastoma home runami, co było wówczas rekordem klubowym[1]. 17 września 1930 w meczu z Washington Senators w pierwszym meczu zdobył trzy home runy, a w drugim jednego i został pierwszym zawodnikiem, który zdobył w sumie cztery w doubleheader. Ponadto zaliczył 11 RBI, co wtedy było rekordem American League[1].

W 1933 wystąpił w pierwszym w historii Meczu Gwiazd i do AL All-Star Team był powoływany jeszcze pięciokrotnie[2]. 17 sierpnia 1933 w meczu z Philadelphia Athletics zaliczył drugie w historii klubu cycle[3]. W sezonie 1936 zaliczył najwięcej w lidze odbić (232) i triple’ów (15), a w głosowaniu do nagrody MVP American League zajął 3. miejsce za Lou Gehrigiem z New York Yankees i Lukiem Applingiem z Chicago White Sox[2][4].

W czerwcu 1939 przeszedł do Detroit Tigers[2], a rok później zdobył z tym zespołem mistrzostwo American League, jednak Tigers przegrali z Cincinnati Reds w World Series 3–4[1]. W lutym 1941 podpisał kontrakt jako wolny agent z Boston Braves, a po rozegraniu ośmiu meczów, w kwietniu 1941 postanowił zakończyć zawodniczą karierę[2][1].

Uhonorowanie[edytuj | edytuj kod]

W 1975 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[5]. W tym samym roku numer 3, z którym występował, został zastrzeżony przez Cleveland Indians[6].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1938 [2]
Baseball Hall of Fame od 1975 [5]
#3 zastrzeżony przez Indians 1975 [6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Dave Blevins: The Sports Hall of Fame Encyclopedia. Lanham, Maryland: Scarecrow Press, 2012, s. 40-41. ISBN 978-0-8108-6130-5. (ang.)
  2. a b c d e f g Earl Averill Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2016].
  3. Earl Averill Biography (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 2 lipca 2016].
  4. 1936 AL MVP Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2016].
  5. a b Averill, Earl (ang.). baseballhall.org. [dostęp 2 lipca 2016].
  6. a b Retired Uniform Numbers in the American League (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 2 lipca 2016].