Butch Buchholz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Earl Buchholz)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Butch Buchholz
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 16 września 1940
Saint Louis
Wzrost 188 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1961
Zakończenie kariery 1970
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 5 (1960)
Australian Open QF (1969)
Roland Garros 2R (1969)
Wimbledon QF (1960, 1968)
US Open SF (1960)
Gra podwójna
Australian Open 3R (1959)
Roland Garros 1R (1969)
Wimbledon QF (1968)
US Open QF (1969)

Butch Buchholz, właśc. Earl Henry Buchholz, Jr. (ur. 16 września 1940 w Saint Louis) – amerykański tenisista i działacz tenisowy, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj]

Buchholz 4–krotnie klasyfikowany w czołowej dziesiątce tenisistów USA, w 1960 notowany był jako nr 5. na świecie. W 1958 jako pierwszy zawodnik wygrał Wielkiego Szlema w kategorii juniorów. Był członkiem reprezentacji w Pucharze Davisa w latach 1959–1960, następnie grał w gronie profesjonalistów, zdobywając m.in. zawodowe mistrzostwo USA w 1962. W 1963 był współzałożycielem pierwszego stowarzyszenia tenisistów zawodowych.

Odgrywał znaczącą rolę w okresie łączenia się tenisa amatorskiego i zawodowego w końcu lat 60.; zaliczany był do grupy znanego działacza Lamara Hunta. Wkrótce zajął się pracą trenerską (prowadził m.in. Amerykanów w juniorskim Pucharze Davisa). Pełnił szereg funkcji w tenisie zawodowym, był dyrektorem wykonawczym Stowarzyszenia Tenisistów Zawodowych (ATP), komisarzem Drużynowego Pucharu Świata, dyrektorem kilku turniejów zawodowych, m.in. w Miami (dawniej w Key Biscayne). Doprowadził m.in. do przyznania organizacji turnieju zawodowego Buenos Aires, dbał o rozwój juniorskiego turnieju Orange Bowl (nieoficjalne mistrzostwa świata).

W 1992 wraz z Arthurem Ashem założył fundację Good Life Mentoring Program, wspierającą szkoły podstawowe i średnie w Miami. W 2005 jego nazwisko wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy, a wcześniej (w 1990) został uhonorowany miejscem w Hall of Fame Sportu w Saint Louis[1].

Przypisy

  1. SPORTS BRIEFING (ang.). nytimes.com, 5 lipca 2005. [dostęp 25 grudnia 2016].

Bibliografia[edytuj]