Earl Weaver

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Earl Weaver
Earl Weaver
Pełne imię i nazwisko Earl Sidney Weaver
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1930
St. Louis, Missouri
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 2013
Zmarł na statku Celebrity Silhouette podczas rejsu po Morzu Karaibskim
Kariera menadżerska

Earl Sidney Weaver (ur. 14 sierpnia 1930, zm. 19 stycznia 2013) – amerykański baseballista i menadżer, członek Galerii Sław Baseballu od 1996 roku.

Po ukończeniu Beaumont High School w St. Louis, w wieku 17 lat podpisał kontrakt z St. Louis Cardinals, jednak występował jedynie w klubach farmerskich tego zespołu na pozycji drugobazowego[1][2]. W 1957 dołączył do sztabu szkoleniowego Orioles, gdzie był menadżerem klubów z niższych lig[2]. 11 lat później został trenerem pierwszej bazy zespołu z Baltimore[2].

W połowie sezonu 1968 zastąpił na stanowisku menadżera Baltimore Orioles Hanka Bauera[2]. Rok później Orioles zanotowali bilans 109–53, co do dziś jest najlepszym wynikiem w historii klubu, jednak w World Series ulegli New York Mets 1–4[2][3]. W 1970 ponownie doprowadził zespół do finałów, gdzie Orioles pokonali Cincinnati Reds 4–1[4]. W sezonie 1971 zespół wystąpił w World Series trzeci raz z rzędu, w których przegrał z Pittsburgh Pirates 3–4[5]. W 1979 Weaver awansował z Orioles do World Series po raz czwarty, gdzie uległ Pittsburgh Pirates w siedmiu meczach[6]. W 1986 zespół zwyciężył w 73, przegrał w 89 meczach i był to jedyny sezon, w którym Orioles prowadzeni przez Weavera osiągnęli ujemny bilans zwycięstw i porażek[2][7][8].

Będąc menadżerem Baltimore Orioles przez 17 sezonów, był wyrzucany z boiska przez sędziów 94 razy co jest rekordem w American League[8]. Prowadząc zespół w 2541 meczach, zwyciężył w 1480 i przegrał w 1060 meczach (jedno ze spotkań w sezonie 1982 zostało przerwane przy stanie 2–2 z powodu obfitych opadów deszczu)[7][9]. W 1996 został wybrany do Galerii Sław Baseballu[10]. Zmarł 19 stycznia 2013 na zawał serca podczas rejsu po Morzu Karaibskim na statku Celebrity Silhouette[11].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stan Musial, Earl Weaver: Coincidental Connections for Late Baseball Icons (ang.). bleacherreport.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Earl Weaver timeline (ang.). baltimoresun.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  3. The Baltimore Orioles Compendium (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  4. 4,0 4,1 1970 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  5. 1971 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  6. 1979 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  7. 7,0 7,1 Earl Weaver Managerial Record (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  8. 8,0 8,1 Hall of Fame manager Earl Weaver dead at 82 (ang.). usatoday.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  9. Anticipation of a Pennant (ang.). brewers1982.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  10. 10,0 10,1 Weaver, Earl (ang.). baseballhall.org. [dostęp 9 lutego 2013].
  11. Hall of Fame skipper Weaver passes away at 82 (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 lutego 2013].
  12. Orioles Retired Numbers (ang.). orioles.com. [dostęp 9 lutego 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]