Echa leśne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Echa leśne
Ilustracja
Okładka noweli z 1905 roku podpisana pseudonimem autora
Autor Stefan Żeromski
Typ utworu nowela
Wydanie oryginalne
Język polski
Data wydania 1905

Echa leśne – nowela Stefana Żeromskiego z 1905 roku[1]. Jej przedruk zamieścił w 1906 tygodnik „Echa Kieleckie”. Jest pierwszą z dwóch tekstów tego autora opisujących losy rodziny Rozłuckich. Jej dalsza częścią jest powieść Uroda życia.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja toczy się po upadku powstania styczniowego. Grupa mężczyzn, wśród nich generał rosyjski wspominają czasy powstania. Generał wspomina powstańca Jana Rozłuckiego, swojego siostrzeńca, który zdezerterował z rosyjskiej armii i wstąpił do leśnej „bandy”. Schwytany trafił przed sąd wojenny, w którym przewodniczył jego stryj. Sąd skazał go na karę śmierci. Ostatnim jego życzeniem było, żeby jego syn, Piotr, został wychowany na Polaka. Generał nie zamierzał spełnić tej prośby.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Z. Makowiecki: Literatura Młodej Polski. Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Żeromski, Echa leśne, wyd. 1905, Na k. tyt. pseud.; nazwa aut.: Stefan Żeromski., polona.pl [dostęp 2018-06-02].