Ediakar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ediakar
635–541 mln lat temu
Panotiaggg.jpg
Układ kontynentów w ediakarze (Pannocja)
Średnia objętość w atmosferze
Tlenu ok. 8% obj.[1]
Dwutlenku węgla ok. 4500 ppm[2]
Tabela stratygraficzna
poprzedni okres
kriogen
następny okres
kambr

Ediakar (ang. Ediacaran) – ostatni okres neoproterozoiku; trwał od ok. 635 do 541,0 mln lat temu. Ediakar jest młodszy od kriogenu, a starszy od kambru. Został on wprowadzony do tabeli stratygraficznej w 2004 roku, zastępując w niej wend (zwany także eokambr).

Nazwa okresu pochodzi od zespołów skamieniałości tkankowych nazwanych fauną ediakarańską, znalezionych pierwszy raz na wzgórzach Ediacara w Australii. Ediakar jest jak dotąd (2014 r.) jedynym okresem eonu proterozoicznego, którego dolną granicę wyznacza nie absolutna chronologia, ale zapis kopalny – warstwa węglanowa, wskazująca nagłą zmianę klimatu pod koniec ostatniego zlodowacenia w kriogenie.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. 0% obecnej. Zobacz też: Zawartość tlenu w atmosferze w fanerozoiku
  2. 0 × poziom przed rewolucją przemysłową. Zobacz też: Zawartość dwutlenku węgla w atmosferze w fanerozoiku

Linki zewnętrzne[edytuj]