Edmund Charaszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Kalikst Eugeniusz Charaszkiewicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 14 października 1895
Poniec
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1975
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Oddział II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego
Główne wojny i bitwy III powstanie śląskie II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Niepodległości z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia

Edmund Kalikst Eugeniusz Charaszkiewicz (ur. 14 października 1895 w Poniecu, zm. 22 grudnia 1975 w Londynie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, oficer Oddziału II Sztabu Generalnego WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława, właściciela cegielni i składu drewna budowlanego, i Bronisławy z Rajewskich.

Od 1914 służył w Legionach Polskich, a od 1917 w Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej oraz ochotniczo III powstania śląskiego.

W lutym 1924 został przydzielony z 79 pułku piechoty w Słonimiu do Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie[1] na stanowisko referenta spraw ukraińskich.

W 1928 (?) objął kierownictwo Ekspozytury Nr 1 Oddziału II Sztabu Generalnego, która w odróżnieniu od innych ekspozytur nie funkcjonowała jako organ terenowy polskiego wywiadu, lecz zajmowała się organizacją sabotażu i dywersji na wypadek wojny na terenie państw ościennych. Na emigracji kontynuował działalność w ruchu prometejskim, należał ponadto do emigracyjnej Ligi Niepodległości Polski.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • sierżant – 1917
  • podporucznik
  • porucznik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 (w 1924 zajmował 110. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty)
  • kapitan – 3 maja 1926 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 41. lokatą na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty
  • major
  • podpułkownik – maj 1945

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 14 lutego 1924 roku, s. 66.
  2. a b c Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 57.
  3. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31.
  4. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277.
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 58)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 9, 307, 373.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 137, 215.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 57, 422.
  • Edmund Charaszkiewicz, "Referat o zagadnieniu prometejskim – 12 lutego 1940, cz.II
  • Edmund Charaszkiewicz, Zbiór dokumentów ppłk. Edmunda Charaszkiewicza, opracowanie, wstęp i przypisy Andrzej Grzywacz, Marcin Kwiecień, Grzegorz Mazur (Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, tom 9) , Kraków, Księgarnia Akademicka, 2000, ​ISBN 83-7188-449-4​.
  • Edmund Charaszkiewicz, "Przebudowa wschodu Europy," Niepodległość, London, 1955, ss. 125-67.
  • Sergiusz Mikulicz, Prometeizm w polityce II Rzeczypospolitej, Warszawa, Książka i Wiedza, 1971.
  • Adam Szymanowicz, "Działalność Ekspozytury nr 2 Oddziału II Sztabu Głównego Wojska Polskiego wobec ludności mazurskiej w latach trzydziestych XX wieku," Zapiski Historyczne, t. LXXI: 2006, z. 4, ss. 55-72.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]