Edmund Ferdynand Radziwiłł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edmund Ferdynand Radziwiłł
Herb
Trąby
Rodzina Radziwiłł
Data i miejsce urodzenia 24 września 1906
Berlin
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1971
Londyn
Ojciec Janusz Franciszek Radziwiłł
Matka Anna Lubomirska
Żona

Izabela Róża Radziwiłłówna

Dzieci

Ferdynand Krzysztof Radziwiłł
Krystyna Radziwiłłówna

Edmund Ferdynand Michał Józef Labre Stanisław Alojzy Radziwiłł książę herbu Trąby (ur. 24 września 1906 w Berlinie, zm. 25 sierpnia 1971 w Londynie) – syn księcia Janusza Franciszka i Anny księżniczki Lubomirskiej, brat księcia Stanisława Albrechta, mąż księżniczki Izabeli Radziwiłłówny, ojciec księcia Ferdynanda "Ferdusia" i księżniczki Krystyny Janowej Milewskiej, rotmistrz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Od 1923 roku uczył się w Państwowym Gimnazjum w Pszczynie, gdzie mieszkał razem z braćmi: Stanisławem i Ferdynandem w prywatnym internacie dla synów arystokracji polskiej, prowadzonym przez preceptora Wacława Iwanowskiego[1]. Po egzaminie maturalnym zdanym w Pszczynie w 1926 roku, studiował w latach 1926-1930 prawo na wydziale prawno-historycznym w Oxfordzie. Od 16 sierpnia 1931 roku do 30 czerwca 1932 roku był podchorążym w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu szkoły odbył dwumiesięczne ćwiczenia praktyczne w 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie. W 1934 roku został mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów rezerwy kawalerii[2].

Ziemianin, działacz gospodarczy i społeczny. Czternasty ordynat na Ołyce. W latach 1940-1944 był oficerem Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Został odznaczony wieloma orderami za udział w walce podczas II wojny światowej.

21 stycznia 1945 został aresztowany z rodziną przez NKWD. Przetrzymywany był do września 1947 w więzieniu w Krasnogorsku pod Moskwą. 12 października 1947 wrócił do Warszawy, ale jeszcze przez trzy tygodnie był przetrzymywany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego[3]. Po uwolnieniu zamieszkał z żoną Izabelą w Warszawie. Zmarł po nieudanej operacji w Londynie. Pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu w Wilanowie.

Przypisy

  1. Halina Nocoń: Internat w Pszczynie i jego wychowankowie. 1923-1939. Pszczyna: Starostwo Powiatowe, 2010, s. 14-27; 230-231. ISBN 978-83-62674-12-1.
  2. Radomyski 1992 ↓, s. 31, 59, 109.
  3. Anna Herbich Dziewczyny z Powstania, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 162-169.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Radomyski: Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992. ISBN 8385621067.