Edmund Krasowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Krasowski
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1955
Elbląg
Poseł I kadencji Sejmu
Okres od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Przynależność polityczna Ruch dla Rzeczypospolitej
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Edmund Marek Krasowski (ur. 30 sierpnia 1955 w Elblągu) – polski fizyk i polityk, poseł na Sejm X i I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1979 studia astronomiczne na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie 1981–1983 pracował jako nauczyciel w szkołach Elblągu, Starym Polu i Malborku, a w latach 1984–1985 w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej i Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Elblągu. W 1981 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, w latach 1985–1986 był więziony w związku z działalnością konspiracyjną związku. W 1989 został kierownikiem biura Tymczasowego Zarządu Regionu NSZZ „S” w Gdańsku[1].

Sprawował mandat posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego i I kadencji z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W 1992 przeszedł do Ruchu dla Rzeczypospolitej, następnie zaś działał w Zjednoczeniu Polskim i Ruchu Odbudowy Polski. W wyborach w 1993, kandydując z gdańskiej listy PC, nie uzyskał reelekcji. W wyborach uzupełniających w 1994 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatorski w województwie elbląskim, zajmując drugie miejsce z liczbą 22 487 głosów. W wyborach parlamentarnych w 1997 kandydował do Sejmu z elbląskiej listy ROP.

Jako poseł X kadencji był inicjatorem i uczestnikiem pierwszego po 1945 cywilnego rejsu polskiego jachtu przez wody Zalewu Wiślanego i Cieśninę Piławską[2].

Pracował w Urzędzie Morskim w Gdyni i Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku. W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku pomorskim I kadencji jako radny z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Był pierwszym dyrektorem oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku, został z tej funkcji odwołany w grudniu 2006.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2013, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w działalności państwowej i publicznej, odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 2018 został wyróżniony Krzyżem Wolności i Solidarności[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2018-08-31].
  2. Maciej Wośko, Lech Parell, Wioletta Kakowska: Zalew Wiślany: kopać kanał czy pływać?. portalmorski.pl, 7 września 2009. [dostęp 2020-06-03].
  3. M.P. z 2013 r. poz. 519
  4. „Państwo polskie jest wam wdzięczne”. Uroczystość wręczenia Krzyży Wolności i Solidarności. ipn.gov.pl, 30 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]