Edmund Stuczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Stuczyński
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1914
Dobrzejowice
Data i miejsce śmierci 8 czerwca 1973
Gorzów Wielkopolski
Profesor nadzwyczajny nauk rolniczych
Specjalność: hodowla roślin i nasiennictwo
Alma Mater Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
Praca naukowa
Wpływ nawożenia azotem na wysokość i jakość plonów kupkówki uprawianej na paszę
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego

Edmund Stuczyński (ur. 14 listopada 1914, zm. 8 czerwca 1973) – inżynier rolnik, pracownik naukowy, poseł na Sejm PRL II, III i IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edmund Stuczyński urodził się w Dobrzejowicach, województwo bydgoskie i był synem Ignacego, małorolnego chłopa. Ukończył szkołę podstawową i w 1927 roku w Toruniu zaczął naukę w Państwowym Gimnazjum, otrzymując świadectwo maturalne w 1935 roku. Dokształcał się i jednocześnie pracował od 1935 do 1939 roku w gospodarstwie rolnym. W Warszawie ukończył Wyższe Korespondencyjne Kursy Rolnicze im. Stanisława Staszica. W 1937 roku ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii i w stopniu plutonowego podchorążego rezerwy uczestniczył w kampanii wrześniowej, a podczas okupacji był na terenie Niemiec w obozach jenieckich. Po wyzwoleniu powrócił do kraju i włączył się w odbudowę i zagospodarowanie Ziem Zachodnich. Pracował w Pyrzycach, a później w Nowelinie w powiecie pyrzyckim. W Bronowicach w roku 1946 był administratorem Zespołu Państwowych Nieruchomości Ziemskich[1].

W roku 1949 z Jadwigą Guzek zawarł związek małżeński i przeszedł do pracy na Ziemię Lubuską do Okręgowego Zarządu PGR w którym początkowo był inspektorem administracyjnym, a później kierownikiem Oddziału Produkcji Roślinnej. W roku 1951 otrzymał możliwość podjęcia pracy w placówce naukowej[1]. Został w Sternalicach kierownikiem Zakładu Doświadczalnego Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa (IUNG), a po roku przeniesiono go do Gorzowa Wielkopolskiego na kierownika Oddziału IUNG i zarazem kierownika Pracowni Roślin Pastewnych. W wyniku reorganizacji przeszedł w 1972 roku do pracy w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin na stanowisko kierownika Poznańsko–Gorzowskiego Oddziału Badawczego oraz kierownika Zakładu Traw. Otrzymał uniwersytecki dyplom inżyniera rolnictwa w 1951 roku, a dziesięciu lat później stopień magistra inżyniera rolnictwa na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu[2].

Pierwsze prace były o roślinach pastewnych, które pod kierunkiem prof. dr Bolesława Świętochowskiego, a następnie prof. dr Stefana Barbackiego rozpoczął w 1953 roku. W roku 1962 roku z zakresu genetyki i hodowli roślin otrzymał stopień doktora nauk rolniczo–leśnych. Wyhodowanie oryginalnej tetraploidalnej odmiany życicy westerwoldzkiej pod nazwą „Gotra” było jego innym osiągnięciem. Zajmował się także badaniami nad kształtowaniem warunków środowiska wegetatywnego szeregu gatunków traw pastewnych, głównie kupkówki, poprzez intensywne nawożenie mineralne, a zwłaszcza azotowe. Temat Wpływ nawożenia azotem na wysokość i jakość plonów kupkówki uprawianej na paszę stał się przedmiotem jego pracy habilitacyjnej, którą przed Radą Naukową IUNG–u obronił w 1969 roku. Edmund Stuczyński był autorem bądź współautorem 16 prac naukowych, które opublikowano w „Rocznikach Nauk Rolniczych”, „Pamiętniku Puławskim” i „Genetica Polonica” oraz 25 publikacji popularnonaukowych[2].

W 1966 roku w IUNG–u powołany był na stanowisko samodzielnego pracownika naukowo–badawczego, a przed śmiercią doc. dr hab. Edmunda Stuczyńskiego Rada Naukowa IHAR–u podjęła decyzję o wystąpienie z wnioskiem o nadanie mu tytułu profesora nadzwyczajnego. Gorzowski Oddział IUNG był jedną z wyróżniających się tego typu placówek naukowych, którą Edmund Stuczyński przez dwadzieścia lat kierował. Członek rad naukowych: IUNG–u, IHAR–u, Zakładu Genetyki Roślin Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu oraz Centralnego Ośrodka Badań Odmian Roślin Uprawnych. Był uczestnikiem pracach wielu komisji specjalistycznych, które przy ministrze rolnictwa były powołane przez Radę Naukowo–Techniczną. W ramach IUNG–u utrzymywał szerokie kontakty międzynarodowe oraz osobiste z naukowcami Bułgarii, RFN, Węgier i NRD, a zwłaszcza z uczonymi Instytutu Uprawy Roślin Uniwersytetu Karola Marksa w Lipsku oraz Uniwersytetu w Halle[3].

Edmund Stuczyński był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze od 1955 do 1958, a od 1957 do 1969 roku był posłem na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej II, III i IV kadencji. Będąc posłem uczestniczył w pracach Komisji Rolnictwa i Przemysłu Spożywczego, a podczas IV kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji. Siedmiokrotnie wystąpił na posiedzeniach plenarnych Sejmu, a raz był sprawozdawcą rządowego projektu ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego[3] oraz sześć razy zabierał głos w dyskusji głównie nad sprawozdaniami z realizacji ustaw budżetowych i narodowych planów gospodarczych. Członek Polskiej Grupy Unii Międzyparlamentarnej i uczestniczył w pracach organizacji. Uczestniczył w wizytach parlamentarnych do Bułgarii, Danii, Rumunii i ZSRR. Członek PZPR od 1952 roku oraz Wiceprezes Lubuskiego Towarzystwa Naukowego od 1964 do 1972 roku. Zmarł 8 czerwca 1973 roku[4].

Ordery i odznaczenia[4][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hieronim Szczegóła: Lubuski Słownik Biograficzny. Zielona Góra: Lubuski Komitet Upowszechniania Prasy; Lubuskie Towarzystwo Naukowe, 1984, s. 192-195. ISBN 83-00-00585-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]