Edward Charles Howard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Edward Charles Howard (ur. 28 maja 1774, zm. 28 września 1816)[1] – członek Towarzystwa Królewskiego, najmłodszy syn Charlesa Howarda 11-tego księcia Norfolk. Był angielskim chemikiem opisywanym jako pierwszy inżynier chemii[2].

W 1800 roku, Howard otrzymał medal Copleya nadawany przez Londyńskie Towarzystwo Królewskie za swoje prace badawcze nad związkami rtęci. Odkrył piorunian rtęci, silną substancję wybuchową. W 1813 odkrył metodę rafinacji cukru polegającą na gotowaniu soku z trzciny cukrowej, nie w otwartym czajniku, lecz w zamkniętym pojemniku podgrzewanym przez parę wodną i utrzymywanym w warunkach częściowej próżni. Przy zmniejszonym ciśnieniu, woda wrzała przy niższej temperaturze, i dzięki pracy Howarda, można było oszczędzić paliwa oraz zmniejszyć ilość cukru traconego na skutek karmelizacji. Odkryta w ten sposób komora próżniowa Howarda, wciąż jest używana przy wielu zastosowaniach.

Howard interesował się także związkami występującymi w meteorytach, w szczególności w meteorytach zbudowanych z żelaza. Odkrył, że wiele stopów niklu i żelaza, które nie występowały na Ziemi, musiały pojawić się właśnie wraz ze spadającymi meteorytami. Jeden rodzaj meteorytu jest nazywany Howardytem.

Przypisy

  1. Walker, William: Memoirs of the distinguished men of science of Great Britain living in the years 1807-1808. London: E. & F. N. Spon, 1864, s. 63 – 64.
  2. Transactions of the Institution of Chemical Engineers (1951), volume 29, page 163.

Bibliografia[edytuj]