Edward Dajczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Dajczak
Herb Edward Dajczak Esse in Christo
Być w Chrystusie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1949
Świebodzin
Biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski
Okres sprawowania od 2007
Biskup pomocniczy zielonogórsko-gorzowski
Okres sprawowania 1990–2007 (do 1992 gorzowski)
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 15 czerwca 1975
Nominacja biskupia 15 grudnia 1989
Sakra biskupia 6 stycznia 1990
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1990
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Giovanni Battista Re
Myrosław Marusyn

Edward Dajczak (ur. 16 lutego 1949 w Świebodzinie) – polski duchowny rzymskokatolicki, rektor seminarium duchownego w Gościkowie-Paradyżu w latach 1990–1996, biskup pomocniczy zielonogórsko-gorzowski w latach 1990–2007 (do 1992 gorzowski), biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski od 2007.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 16 lutego 1949 w Świebodzinie[1]. Brat polityka Władysława Dajczaka[2]. Ukończył Technikum Elektromechaniczne w Gorzowie Wielkopolskim[1], uzyskując świadectwo dojrzałości. W latach 1969–1975 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. Święceń prezbiteratu udzielił mu 15 czerwca 1975 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wielkopolskim miejscowy biskup diecezjalny Wilhelm Pluta[3]. Studia kontynuował w Instytucie Teologii Apostolstwa Akademii Teologii Katolickiej, gdzie uzyskał licencjat z teologii na podstawie pracy Życie Boże w człowieku fundamentem apostolskiego działania w świetle wypowiedzi biskupa Wilhelma Pluty[4].

Pracował jako wikariusz w parafiach: św. Wojciecha w Kargowej (1975), Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Kostrzynie nad Odrą (1975–1978) i Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze (1978–1985)[3]. W latach 1985–1988 był dyrektorem diecezjalnego duszpasterstwa charytatywnego w gorzowskiej kurii biskupiej[4]. Równocześnie od 1986 do 1988 pełnił funkcję sekretarza biskupa diecezjalnego Józefa Michalika[1]. W 1987 wszedł w skład rady kapłańskiej i rady konsultorów[3]. W 1989 został członkiem Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski[1].

W latach 1988–1990 był ojcem duchownym w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. W latach 1990–1996 sprawował urząd rektora tego seminarium, będąc jednocześnie przewodniczącym kolegium redakcyjnego „Studiów Paradyskich”[3]. Prowadził wykłady z teologii pastoralnej i teologii modlitwy[4]. Podjął wykłady z teologii duchowości na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu – Sekcja w Gorzowie Wielkopolskim i z teologii dogmatycznej w Diecezjalnym Studium nad Małżeństwem i Rodziną im. Bpa Wilhelma Pluty[3].

15 grudnia 1989 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji gorzowskiej ze stolicą tytularną Azura[1]. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1990 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[3]. Głównym konsekratorem był Jan Paweł II, zaś współkonsekratorami arcybiskup Giovanni Battista Re, substytut ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, oraz arcybiskup Myrosław Marusyn, sekretarz Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich[1][5]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Esse in Christo” (Być w Chrystusie)[6]. W diecezji objął urząd wikariusza generalnego[3], kierował wydziałem nauki katolickiej, zajmującej się m.in. formacją katechetów[1], a także należał do komisji ds. stałej formacji kapłanów i diecezjalnej komisji synodalnej, rady kapłańskiej oraz rady duszpasterskiej[3].

23 czerwca 2007 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej[7][8]. Diecezję objął kanonicznie 9 lipca 2007[9]. 11 sierpnia 2007 odbył ingres do katedry w Koszalinie, a dzień później do konkatedry w Kołobrzegu[10][11].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został wiceprzewodniczącym Komisji Charytatywnej, delegatem ds. Nauczycieli oraz ds. Duszpasterstwa Nauczycieli[1]. Wszedł także w skład Komisji Duszpasterstwa[1], Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego[12], a także Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży[13]. W 2007 i w 2012 został wybrany do Rady Stałej[14][15]. Objął również funkcję członka Komisji Nadzorczej Krajowego Biura Organizacyjnego Światowych Dni Młodzieży[6]. W 1999 rozpoczął współorganizowanie Przystanka Jezus – spotkań ewangelizacyjnych odbywających się podczas festiwalu rockowego Przystanek Woodstock. Zainicjował pielgrzymki nauczycieli na Jasną Górę pod nazwą Warsztaty w drodze[1].

Konsekrował biskupów pomocniczych koszalińsko-kołobrzeskich: Krzysztofa Zadarkę (2009) i Krzysztofa Włodarczyka (2016)[5].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j Bp Dajczak ordynariuszem koszalińsko-kołobrzeskim. episkopat.pl (arch.), 2007-06-23. [dostęp 2016-10-30].
  2. Z. Szproch: Lubuskie zasługuje na więcej. W Sejmie dla Was (wywiad z senatorem VII kadencji – Władysławem Dajczakiem). drezdenecka.pl, 2011-09-27. [dostęp 2014-08-21].
  3. a b c d e f g h K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 26–27. ISBN 83-7052-900-3.
  4. a b c D. Gronowski. Z Gorzowa do Koszalina. „Niedziela”. 26/2007. s. 5. ISSN 0208-872X. [dostęp 2012-11-02]. 
  5. a b Edward Dajczak (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-06-12].
  6. a b Edward Dajczak na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-09].
  7. Nomina del Vescovo di Koszalin-Kołobrzeg (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2007-06-23. [dostęp 2014-05-06].
  8. Bp Dajczak ordynariuszem koszalińsko-kołobrzeskim. episkopat.pl (arch.), 2007-06-23. [dostęp 2013-08-10].
  9. Bp Dajczak objął diecezję koszalińsko-kołobrzeską. ekai.pl, 2007-07-09. [dostęp 2012-11-02].
  10. Koszalin: Ingres bp Edwarda Dajczaka. ekai.pl, 2007-08-11. [dostęp 2012-11-02].
  11. Bp Dajczak: Czuję się w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej jak w domu. ekai.pl, 2012-08-12. [dostęp 2012-11-02].
  12. G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 58. ISBN 83-911554-0-4.
  13. Rada ds. Duszpasterstwa Młodzieży. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-10].
  14. Warszawa: nowi członkowie Rady Stałej KEP. ekai.pl, 2007-10-03. [dostęp 2013-08-10].
  15. Wybory 359. Zebrania Plenarnego. episkopat.pl (arch.), 2012-10-05. [dostęp 2016-07-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]