Edward Drozd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edward Drozd (ur. 27 października 1942 w Zboiskach koło Sanoka) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, notariusz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1966 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego (uczeń prof. Kazimierza Przybyłowskiego). Stopień doktora nauk prawnych uzyskał w 1972. Habilitował się w zakresie prawa cywilnego i prawa prywatnego międzynarodowego w 1977, a tytuł naukowy profesora otrzymał w 1989. Członek Kolegium Redakcyjnego miesięcznika "Rejent".

Profesor w Katedrze Prawa Cywilnego WPiA UJ.

Członek Komisji Prawniczej Polskiej Akademii Umiejętności.

Ważniejsze prace naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Przeniesienie własności nieruchomości, 1974
  • Nabycie i utrata praw rzeczowych na rzeczy ruchomej w prawie prywatnym międzynarodowym, 1977
  • Wspólność majątku spadkowego, 1984
  • Odpowiedzialność za długi spadku, 1984
  • Ochrona dziedziczenia, 1984
  • System prawa cywilnego, t. IV, 1985 (współautor)
  • Gospodarka gruntami i wywłaszczanie nieruchomości. Komentarz, 1995 (współautor)
  • Hipoteka w praktyce, Poznań-Kluczbork 1995 (współautor), ISBN 83-902241-1-9
  • Prawo cywilne. Część ogólna, System prawa prywatnego, T. 2, Warszawa 2002, współautor, ISBN 83-7247-153-3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wkład w kulturę polską w latach 1968-1993 (pod redakcją Mariana Ruseckiego), Redakcja Wydawnictw KUL, Lublin 1994, s. 372