Edward Hallett Carr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Edward Hallett Carr (ur. 28 czerwca 1892 w Londynie, zm. 3 listopada 1982 tamże) – brytyjski historyk, dziennikarz i teoretyk stosunków międzynarodowych, oponent empiryzmu zawierającego się w historiografii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1916 do 1936 w polityce (m.in. udział w pokoju wersalskim 1919 i praca w brytyjskiej ambasadzie w Rydze 1925-1929). W latach 1941–1946 zastępca wydawcy "Timesa". Później opiekun naukowy i wykładowca w Balliol College w Oksfordzie i wykładowca w Trinity College w Cambridge.

W 1925 został odznaczony estońskim Krzyżem Wolności II klasy.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jego najbardziej znane prace to:

  • biografia Michaiła Bakunina z 1937
  • A History of Soviet Russia:
    • The Bolshevik Revolution 1917–1923:
      • tom 1: 1950
      • tom 2: 1952
      • tom 3: 1953
    • The interregnum 1923–1924
      • tom 4: 1954
    • Socialism in One Country 1924–1926
      • tom 5: 1958
      • tom 6: 1959
      • tom 7: 1964
    • The Foundation of Planned Economy 1926–1929
      • tom 8 razem z R.W. Daviesem: 1968
      • tom 9: 1971
      • tom 10: 1976
  • The New Society 1951
  • What is History? 1961
  • 1917: Before and After 1968
  • eseje From Napoleon to Stalin 1980.

Publikacje w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • "Warunki pokoju": streszczenie pracy Edwarda Halleta Carr'a wydanej w Londynie w r. 1942., 1942.
  • Historia - czym jest: wykłady im. George'a Macaulaya Trevelyana wygłoszone na uniwersytecie w Cambridge styczeń - marzec 1961, wyd. 2 oprac. przez R. W. Daviesa, przeł. Piotr Kuś, Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo 1999.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wolarski Wojciech (red.), Britannica Edycja Polska, tom 6, Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 1998, s. 130.