Edward Kańczucki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Kańczucki
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 13 października 1882
Czerniowce
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie
Jednostki 39 Pułk Piechoty
PKU Konin, DOK II
Stanowiska dowódca pułku piechoty
komendant powiatowej komendy uzupełnień
inspektor poborowy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Obrona Lwowa 1939
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Edward Kańczucki (ur. 13 października 1882 w Czerniowcach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Edward Kańczucki urodził się 13 października 1882 w Czerniowcach, w ówczesnym Księstwie Bukowiny, w rodzinie Alojzego i Heleny ze Streckenbachów. W 1897 ukończył naukę w Szkole Realnej w Krakowie. Pełnił zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii.

W Wojsku Polskim dowodził 2 Pułkiem Strzelców Podhalańskich[1]. W 1920 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie. Na tym stanowisku 11 czerwca 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika piechoty ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920, w grupie „byłej armii austriacko-węgierskiej”[2]. 12 grudnia 1920 przemawiał podczas uroczystego powitania 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku[3][4]. W 1921 objął dowództwo 39 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 110. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5][6]. 31 marca 1927 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień w Kaliszu „celem odbycia praktyki poborowej”[7]. Jesienią 1927 został wyznaczony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Koninie[8][9]. W marcu 1929 został inspektorem poborowym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie[10]. Z dniem 31 października 1930 został przeniesiony w stan spoczynku[11]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Żywcu. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[12].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył w obronie Lwowa, dowodząc wschodnim odcinkiem obrony miasta[13]. Po kapitulacji dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Upamiętnienie[edytuj]

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[14]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, Edward Kańczucki został uhonorowany poprzez zasadzenie Dęba Pamięci przy Szkole Podstawowej w Starych Komaszycach.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 23 z 23 czerwca 1920 r. s. 498.
  3. Andrzej Brygidyn: Żołnierskimi rzuceni losami. Sanok: 1997, s. 24. ISBN 83-87282-47-2.
  4. Przyjęcie 2-go Pułku Strzelców Podhalańskich. „Ziemia Sanocka”. 1, s. 2, 23 stycznia 1921. 
  5. Rocznik oficerski 1923 s. 239, 396.
  6. Rocznik oficerski 1924 s. 222, 340.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 31 marca 1927 r. s. 97.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 31 października 1927 r. s. 300.
  9. Rocznik oficerski 1928 s. 113, 159. W 1928 zajmował wysoką, 11. lokatę wśród pułkowników piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.
  10. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 12 marca 1929 r. s. 91.
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 14 maja 1930 r. s. 135.
  12. Rocznik oficerski rezerw 1934 s. 323, 939. W 1934 zajmował 89. lokatę wśród pułkowników piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.
  13. Ryszard Dalecki, Armia "Karpaty" ... s. 313.
  14. M.P. z 2007 r. Nr 85, poz. 885
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 21 marca 1928 r.

Bibliografia[edytuj]