Edward Porębowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Porębowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1862
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 sierpnia 1937
Lwów
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Zawód romanista
Narodowość  Polska
Uczelnia Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Komandor Orderu Korony Włoch Złoty Wawrzyn Akademicki

Edward Porębowicz (ur. 20 lutego 1862 w Warszawie, zm. 24 sierpnia 1937 we Lwowie) – polski romanista, poeta, tłumacz, badacz literacki.

Życiorys[edytuj]

Kształcił się w Galicji i za granicą. Gimnazjum ukończył w 1880 w Tarnowie. W 1883 uzyskał absolutorium na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie studiował romanistykę, germanistykę i anglistykę w Berlinie, Monachium, Montpellier, Barcelonie i Florencji. Doktorat uzyskał w Wiedniu w 1890[1]. Habilitację uzyskał w 1897 na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie zostając docentem filologii romańskiej.

W 1899 został profesorem nadzwyczajnym i otrzymał katedrę filologii romańskiej we Lwowie. W 1907 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego języków i literatur romańskich. Był uczonym wszechstronnym - działał zarówno w obszarze literatur romańskich, jak i wszystkich zachodnioeuropejskich. To on pierwszy wprowadził do nauki termin barok na oznaczenie okresu w dziejach literatury. Badał twórczość trzech wieszczów, pisywał wnikliwe recenzje. W 1920 został członkiem czynnym Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Jego dorobek naukowy był imponujący. W roku akademickim 1925-26 został wybrany na rektora Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Otrzymał tytuł honorowego profesora tej uczelni.

Był członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem czynnym i honorowym wielu towarzystw naukowych (w tym Związku Zawodowego Literatów Polskich). W 1909 był członkiem zwyczajnym Towarzystwa dla Popierania Nauki Polskiej[2].

Był też znakomitym poetą i tłumaczem największych arcydzieł literatury zachodniej, zwłaszcza Boskiej komedii i Życia nowego Dantego, ballad prowansalskich, Pieśni ludowych celtyckich, germańskich i romańskich, poematów Byrona (Don Juan), dramatów Calderóna, uczestnikiem spotkań młodych lwowskich literatów (grupa Płanetnicy) w willi Zaświecie Maryli Wolskiej.

Do jego dokonań należą inspiratorskie dla polskich badań literackich studia z zakresu średniowiecza, literatury włoskiej i francuskiej, polskiego baroku (Andrzej Morsztyn) i modernizmu (wprowadził termin neoromantyzm). Jest autorem monografii o Dantem i o św. Franciszku.

Zmarł 24 sierpnia 1937, a 27 sierpnia 1937 został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[3][4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Odznaczenia
Wyróżnienia

Przypisy

  1. Izabella Teresińska w: Dawni pisarze polscy od początków piśmiennictwa do Młodej Polski T.3. Warszawa: Fundacja Akademia Humanistyczna, 2002, s. 275-276. ISBN 83-87456-90-X.
  2. Sprawozdanie Wydziału Towarzystwa dla Popierania Nauki Polskiej za rok 1909. Lwów: Towarzystwo dla Popierania Nauki Polskiej (Lwów), 1909, s. 29.
  3. Pogrzeb ś. p. Edwarda Porębowicza. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 195 z 29 sierpnia 1937. 
  4. Jerzy Starnawski: Sylwetki lwowskich historyków literatury. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 1997, s. 45-60. ISBN 83-7171-037-2.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 20.
  6. Wysokie odznaczenie prof. Porębowicza. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 15 z 20 stycznia 1932. 
  7. Z powodu odznaczenia Edwarda Porębowicza. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 16 z 21 stycznia 1932. 
  8. Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 255.
  9. Edward Porębowicz laureatem literackiej nagrody miasta Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 9 z 14 stycznia 1937. 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Edward Porębowicz, Dante, Warszawa 1922 [1]
  • Edward Porębowicz, Berta z dużemi stopami i Rycerz z łabędziem, Lwów 1909 [2]