Edward Samsel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Samsel
Spes unica
Jedyna nadzieja
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1940
Myszyniec
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 2003
Białystok
Biskup diecezjalny ełcki
Okres sprawowania 2000–2003
Biskup pomocniczy ełcki
Okres sprawowania 1992–2000
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 23 maja 1964
Nominacja biskupia 17 maja 1982
Sakra biskupia 30 maja 1982
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 30 maja 1982
Miejscowość Łomża
Miejsce katedra św. Michała Archanioła
Konsekrator Mikołaj Sasinowski
Współkonsekratorzy Tadeusz Zawistowski
Edward Ozorowski

Edward Eugeniusz Samsel[1] (ur. 2 stycznia 1940 w Myszyńcu, zm. 17 stycznia 2003 w Białymstoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży w latach 1982–1983, biskup pomocniczy łomżyński w latach 1982–1992, biskup pomocniczy ełcki w latach 1992–2000, biskup diecezjalny ełcki w latach 2000–2003.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 stycznia 1940 w Myszyńcu. Kształcił się w szkole średniej w Szczytnie. W latach 1958–1964 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 maja 1964 w katedrze św. Michała Archanioła w Łomży miejscowy biskup diecezjalny Czesław Falkowski. Od 1965 studiował nauki biblijne na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie w 1969 uzyskał magisterium. Następnie odbył studia z biblistyki na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu w Rzymie, które ukończył w 1972 ze stopniem doktora teologii biblijnej na podstawie dysertacji Kościół jako wspólnota świętych według św. Pawła. W latach 1972–1973 pogłębiał specjalizację w Szkole Biblijnej i Archeologicznej w Jerozolimie[1].

W latach 1964–1965 pracował jako wikariusz w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kołakach Kościelnych, a w 1965 w parafii Przemienienia Pańskiego w Poświętnem. W latach 1975–1980 pełnił funkcję moderatora Diecezjalnego Ośrodka Powołań Kapłańskich i Zakonnych, ponadto od 1976 zajmował stanowisko egzaminatora prosynodalnego, a od 1979 należał do diecezjalnej komisji liturgicznej. W 1980 został spowiednikiem łomżyńskich sercanek. W 1980 został ustanowiony kanonikiem honorowym, a w 1981 kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej łomżyńskiej[1].

W Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży był w latach 1973–1974 prefektem, w latach 1974–1982 ojcem duchownym, a w latach 1982–1983 rektorem. W latach 1973–1992 prowadził w nim wykłady z Pisma św. oraz lektoraty z języka włoskiego i języka francuskiego[1]. Wykłady z Pisma św. podjął także w seminariach duchownych w Ełku w latach 1992–1998 i w Grodnie w latach 1994–1998[2]. Był również wykładowcą w punkcie konsultacyjnym Akademii Teologii Katolickiej w Suwałkach[1]. Zajmował stanowisko rektora Instytutu Teologicznego Diecezji Ełckiej[3]. Był redaktorem pierwszych dziesięciu tomów „Studiów Teologicznych. Białystok-Łomża-Drohiczyn”[1].

17 maja 1982 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji łomżyńskiej ze stolicą tytularną Montecorvino. Święcenia biskupie otrzymał 30 maja 1982 w katedrze św. Michała Archanioła w Łomży. Udzielił mu ich miejscowy biskup diecezjalny Mikołaj Sasinowski w asyście Tadeusza Zawistowskiego, biskupa pomocniczego łomżyńskiego, i Edwarda Ozorowskiego, biskupa pomocniczego w Białymstoku[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Spes unica” (Jedyna nadzieja)[2]. W latach 1982–1992 piastował urząd wikariusza generalnego diecezji. W 1984 został mianowany prałatem-kustoszem, a w 1987 prałatem-archidiakonem łomżyńskiej kapituły katedralnej[1].

25 marca 1992, podczas reorganizacji podziału administracyjnego Kościoła katolickiego w Polsce, został przeniesiony na urząd biskupa pomocniczego nowo utworzonej diecezji ełckiej. W diecezji sprawował urząd wikariusza generalnego, a ponadto był moderatorem wydziału katechetycznego, członkiem kolegium konsultorów i rady kapłańskiej[1]. Pełnił funkcję moderatora II synodu plenarnego diecezji ełckiej[2]. W 1992[2] został ustanowiony prepozytem kapituły katedralnej ełckiej[1].

16 listopada 2000 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji ełckiej[4]. Ingres do katedry w Ełku odbył 16 grudnia 2000[5].

W Episkopacie Polski był przewodniczącym Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego[1], delegatem ds. nowych ruchów katolickich[3], asystentem kościelnym Rady Ruchów Katolickich[1], wiceprzewodniczącym Komisji ds. Powołań Kapłańskich[1][2], a także członkiem Komisji ds. Apostolstwa Świeckich, ds. Duchowieństwa, ds. Seminariów Duchownych[1], ds. Trzeźwości[2], ds. Wydawnictw Katolickich, ds. Zakonnych[1], uczestniczył też w spotkaniach Zespołów Biskupów Polski i Litwy ds. Kontaktów Wzajemnych[6].

W 1995 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa diecezjalnego Kopenhagi Czesława Kozona[7].

Zmarł 17 stycznia 2003 w Klinice Kardiologii w Białymstoku[8] w następstwie przebytych trzech zawałów serca[3]. Pochowany został 19 stycznia 2003 w tymczasowej krypcie biskupów ełckich w katedrze w Ełku[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 126–127. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d e f G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 317–318. ISBN 83-911554-0-4.
  3. a b c Bp Samsel z Ełku nie żyje. ekai.pl (arch.), 2003-01-17. [dostęp 2017-04-22].
  4. Nomina del Vescovo di Ełk (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2000-11-16. [dostęp 2017-04-22].
  5. Ingres bp Samsela do katedry w Ełku. ekai.pl, 2000-12-16. [dostęp 2017-04-22].
  6. Zmarł cierpliwy, oddany pasterz – współpracownicy o bp. Samselu. ekai.pl, 2003-01-17. [dostęp 2017-04-24].
  7. Edward Samsel (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2017-04-22].
  8. a b Uroczystości pogrzebowe bp. Edwarda Samsela (opis). ekai.pl, 2003-01-19. [dostęp 2017-04-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]