Edward Walery Janczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Edward Walery Janczewski (ur. w 1887, zm. w 1959) – polski geolog i geofizyk, taternik i alpinista.

Wykładowca Akademii Górniczo-Hutniczej, doktor, w 1948 założył przy AGH Katedrę Geofizyki Stosowanej (istniejący do dziś Zakład Geofizyki). Prowadził liczne prace, zwłaszcza w zakresie geofizyki, w tym sejsmiki. Odkrył wysady solne w Wapnie, dzięki czemu powstała tam w 1911 r. kopalnia soli kamiennej, a także w Górze, gdzie również powstała kopalnia soli oraz nieeksploatowane później złoże w Barcinie. Przebadał też budowę znanego wcześniej wysadu solnego w Kłodawie.

Od roku 1908 uprawiał taternictwo. Został wtedy członkiem STTT, organizacji, która była zaczątkiem Klubu Wysokogórskiego. W roku 1909 wszedł samotnie północną ścianą na Mięguszowiecki Szczyt oraz jako pierwszy wszedł na Białczańską Przełęcz. W latach 1912–20 dużo chodził po Alpach. O swoich alpejskich wycieczkach sporo pisywał do „Taternika”.

Napisał podręcznik Geofizyczne metody poszukiwawcze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Niemczynow, J. Burchart: Mały słownik geologiczny. Wiedza Powszechna, 1966.
  • Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.