Edykt Rotariego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edykt Rotariego (Edykt Rotara, Edykt Rotaryka) – pierwszy oficjalny zbiór prawa longobardzkiego, który ogłosił król Rotar 22 listopada 643 r. w Pawii (Edictus Rothari regis).

Liczący 388 artykułów, dzielących się tematycznie następująco:

  • rozdziały 1-14 - przestępstwa polityczne;
  • rozdziały 15-145 - przestępstwa cywilne wobec osób;
  • rozdziały 146-152 - przestępstwa cywilne wobec rzeczy;
  • rozdziały 153-167 - regulacje prawne w zakresie dziedziczenia;
  • rozdziały 168-177 - donacje i testamenty;
  • rozdziały 178-222 - prawo rodzinne;
  • rozdziały 223-226 - fałszerstwa;
  • rozdziały 227-358 - regulacje dotyczące własności, obligacji i umów;
  • rozdziały 359-365 - procedury procesowe;
  • rozdziały 366-388 - rozporządzenia specjalne.

Edykt stanowi przykład wczesnośredniowiecznego spisu germańskiego prawa zwyczajowego, który w sposób usystematyzowany prezentuję treść norm prawnych typowych dla ludów barbarzyńskich. Został napisany w języku łacińskim, ale występuję w nim także longobardzkie nazewnictwo prawne. Wpływ na treść Edyktu Rotara wywarły przepisy prawa innych plemion germańskich, w szczególności Wizygotów. Natomiast w niewielkim stopniu zaznaczyło się w nim odziaływanie prawa rzymskiego. Szersza recepcja prawa rzymskiego nastąpiła dopiero w ustawach wydawanych później przez katolickiego króla Liutpranda.

Kolejni władcy longobardzcy rozszerzali edykt, i tak:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Historia powszechna, tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, s. 72, ​ISBN 978-84-9819-814-0​.
  • A. Dziadzio, Powszechna historia prawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 56
  • A. Gulczyński, B. Lesiński, J. Walachowicz, J. Wiewiorowski, Historia państwa i prawa Wybór tekstów źródłowych, Wydawnictwo Ars boni et aegui, Poznań 2002, s.106