Efekt Mozarta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Efekt Mozarta – nieznaczna poprawa zdolności przestrzennych i inteligencji ogólnej wywołana słuchaniem utworów muzyki barokowej i klasycznej, zwłaszcza Wolfganga Amadeusza Mozarta. Efekt jest znikomo mały, daje poprawę współczynnika inteligencji niższą niż 2 punkty i krótkotrwały, po najwyżej godzinie spada do zera[1].

Znaczenie efektu Mozarta bywa przeceniane w świadomości społecznej, a zwłaszcza jego wpływ na rozwój inteligencji u niemowląt, który nie został potwierdzony badaniami. Muzyka klasyczna może powodować krótkotrwałe pobudzenie wzmagając czujność, co prawdopodobnie wpływa na poprawę wyników w zadaniach wymagających wysiłku umysłowego. Niektóre utwory muzyczne, zwłaszcza zawierające dużo fraz largo utwory barokowe, sprzyjają obniżeniu tętna i wejściu w stan relaksacji, w którym poprawiają się niektóre możliwości pamięci[2]. Również w tym kontekście można mówić o efekcie Mozarta, lecz taki stan też jest krótkotrwały.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lilienfeld i Scott, 2011
  2. Łozanow, 1977

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Scott O. Lilienfeld, Steven Jay Lynn: 50 wielkich mitów psychologii popularnej. Warszawa: Wydawnictwo CiS, 2011, s. 87-92. ISBN 978-83-61710-03-5.
  • Georgi Łozanow: Suggestology and Outlines of Suggestopedy. New York: OA., 1977.