Przejdź do zawartości

Efraim Szreger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Efraim Szreger
Data i miejsce urodzenia

18 lutego 1727
Toruń

Data i miejsce śmierci

16 marca 1783
Warszawa

Dziedzina sztuki

architektura

Epoka

klasycyzm

Ważne dzieła

Kościół św. Ducha w Toruniu
Pałac Szustra
Pałac Prymasowski

Pałac Lelewelów
Kościół pokarmelicki w Warszawie

Efrain Szreger (także Schrőger, Schroeger lub Schreger[1][2]; ur. 18 lutego 1727 w Toruniu, zm. 16 marca 1783 w Warszawie[3]) – architekt toruński i warszawski pochodzenia niemieckiego.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Był synem Michała Schrögera, przybyłego do Torunia z Preszowa[4]. W 1743 został wpisany do ósmej klasy Gimnazjum Akademickiego w Toruniu. W tym samym roku udał się do Warszawy. W Warszawie uczył się dziewięć lat u Jana Zygmunta Deybla, od roku 1750 współpracował z Joachimem Danielem Jauchem[5]. W 1753 został królewskim konstruktorem budowlanym[6].

Od 1764 związany był z dworem Stanisława Augusta Poniatowskiego[7]. Otrzymał wiele zamówień projektowych oraz stypendium, które pozwoliło Szregerowi zwiedzenie Włoch, południowych Niemiec, Francji i Holandii w latach 1766–1767[8][9]. W 1775 uzyskał tytuł szlachecki[10].

Początkowo reprezentował barok w stylu saskim, po 1770 w jego twórczości pojawiły się wpływy rokokowe z terenu Austrii i Czech. W jego twórczości można dostrzec zmiany zachodzące w architekturze polskiej. Jest autorem wielu dzieł w Warszawie, jego projekty realizowano również w innych miastach na Mazowszu, Toruniu oraz w Wielkopolsce[10].

Był ewangelikiem[6].

Wybrane prace

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Kucharski 2007 ↓, s. 200.
  2. Encyklopedia Warszawy 1994 ↓, s. 773.
  3. a b c d e f g Szreger Efraim, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-03-08].
  4. Arszyński 1985 ↓, s. 124.
  5. a b Arszyński 1985 ↓, s. 125.
  6. a b Cegielski 2007 ↓, s. 20–21.
  7. a b Arszyński 1985 ↓, s. 127.
  8. a b c d Kucharski 2007 ↓, s. 201.
  9. Arszyński 1985 ↓, s. 128.
  10. a b Kucharski 2007 ↓, s. 202.
  11. Arszyński 1985 ↓, s. 126.
  12. Gajewski 1979 ↓, s. 261.
  13. Arszyński 1985 ↓, s. 126, 129.
  14. Skibiński 2001 ↓, s. 88.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Marian Arszyński, Efraim Schröger (1727–1783), architekt toruński i warszawski, [w:] Józef Poklewski (red.), Artyści w dawnym Toruniu, Warszawa-Poznań-Toruń: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985.
  • Tadeusz Cegielski, Efraim Szreger - architekt Warszawy i Skierniewic, „Mówią Wieki” (2), 2007.
  • Marian Gajewski, Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, ISBN 83-06-00089-7.
  • Adam Kucharski, Schrőger (Szreger) Efraim (Ephraim), [w:] Krzysztof Mikulski (red.), Toruński Słownik Biograficzny, t. 5, Towarzystwo Miłośników Torunia, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, 2007, ISSN 1505-9316.
  • Szczęsny Skibiński, Katedra Poznańska, Poznań: Księgarnia Św. Wojciecha, 2001, ISBN 83-7015-548-0.
  • Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, ISBN 83-01-08836-2.