Egon Franke (szermierz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Egon Franke
Egon Johann Franke
Pełne imię i nazwisko

Egon Johann Franke

Data i miejsce urodzenia

23 października 1935
Gliwice

Data i miejsce śmierci

30 marca 2022
Turyn

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
złoto Tokio 1964 szermierka
(floret ind.)
srebro Tokio 1964 szermierka
(floret druż.)
brąz Meksyk 1968 szermierka
(floret druż.)
Mistrzostwa świata
złoto Buenos Aires 1962 szabla druż.
srebro Gdańsk 1963 floret druż.
srebro Paryż 1965 floret druż.
brąz Turyn 1961 floret druż.
brąz Buenos Aires 1962 floret druż.
brąz Gdańsk 1963 floret ind.
brąz Moskwa 1966 floret druż.
brąz Montreal 1967 floret druż.

Egon Johann Franke (ur. 23 października 1935 w Gliwicach[1], zm. 30 marca 2022 w Turynie[2][3]) – polski szermierz pochodzenia niemieckiego, mistrz olimpijski.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Jako pierwszy obywatel polski zdobył złoty medal olimpijski w szermierce. Trzykrotnie startował na IO, zawsze we florecie. Na igrzyskach olimpijskich w 1960 w Rzymie był członkiem drużyny, która odpadła w ćwierćfinale. Podczas igrzysk olimpijskich w 1964 w Tokio został mistrzem we florecie indywidualnie. Na tych samych igrzyskach wywalczył srebrny medal w drużynie (wraz z Ryszardem Parulskim, Januszem Różyckim, Zbigniewem Skrudlikiem i Witoldem Woydą). Cztery lata później, na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku zdobył swój trzeci medal olimpijski – brązowy w drużynie (z Adamem Lisewskim, Parulskim, Skrudlikiem i Woydą).

Był też brązowym medalistą mistrzostw świata we florecie indywidualnie (w Gdańsku w 1963), a w drużynie mistrzem świata w szabli (1962 w Buenos Aires), wicemistrzem we florecie (w 1963 w Gdańsku) i czterokrotnym brązowym medalistą we florecie (1961 w Turynie, 1962 w Buenos Aires, 1966 w Moskwie i 1967 w Montrealu).

Zdobył tytuł mistrza Polski we florecie (1962) i wicemistrza w 1957 i 1967. Trzykrotnie był też mistrzem Polski w drużynie.

Zajął 4. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1964. Startował w barwach Budowlanych Gliwice (1952-1955), CWKS Warszawa (1955-1957) i Piasta Gliwice (1957-1971).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się przed II wojną światową w niemieckich wówczas Gliwicach. Jego rodzina w 1945 zdecydowała się pozostać w Polsce (na ich decyzję wpłynął fakt, że ojciec Frankego nie służył w wojsku, gdyż był niepełnosprawny). Języka polskiego Egon zaczął się uczyć dopiero w wieku 10 lat. Sam mówił o sobie, że jako chłopiec był Niemcem, później określał siebie jako Ślązaka, a w końcu zdał sobie sprawę, że jest Polakiem, choć ma niemieckie imię i nazwisko[4].

Po zakończeniu kariery wyjechał z rodziną w 1975 do Włoch, gdzie pracował z sukcesami jako trener, prowadząc także reprezentację narodową kadry szermierczej. Zamieszkał z żoną na stałe we Włoszech, ale nigdy nie ubiegał się o włoskie obywatelstwo, miał też dom w Polsce.

Jego dwaj bracia także uprawiali szermierkę, młodszy brat również został trenerem (mieszka w Brunszwiku). Egon Franke był żonaty (drugie małżeństwo) z Elżbietą Franke z d. Cymerman, która także była znaną florecistką i olimpijką. Starszy syn Witold, z pierwszego małżeństwa, mieszka w Gliwicach. Młodszy, Piotr, mieszka również we Włoszech i jest trenerem szermierki[4].

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • Egon Franke, reż. Ignacy Szczepański, 2005[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polski Komitet Olimpijski - Egon Johann Franke (pol.) [dostęp 2011-12-06]
  2. Nie żyje Egon Franke, jeden z najwybitniejszych polskich szermierzy, Polska Agencja Prasowa SA [dostęp 2022-03-30] (pol.).
  3. Jacek Sroka, Zmarł Egon Franke. Wspaniały szermierz z Gliwic miał 86 lat, Dziennik Zachodni, 30 marca 2022 [dostęp 2022-03-30] (pol.).
  4. a b Egon Franke: czuję się spełniony jako sportowiec, trener i jako człowiek, Onet Sport, 6 października 2016 [dostęp 2020-10-14] (pol.).
  5. FilmPolski.pl - EGON FRANKE, www.filmpolski.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]